Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017

Για τη Φαίδρα


Ήρθε ο καιρός που πήρα εκείνη την απόφαση που δείλιαζα να πάρω.
Κι ας ήταν συνέχεια στο μυαλό μου. Κι ας το ένιωθα.
Το μυαλό έβρισκε συνέχεια κάθε λεπτό και στιγμή, διεξόδους.
Σαν μια θηλιά που υπήρχε,που ένιωθα ότι μου πνίγει το σώμα και το μυαλό,κι εγώ απέφευγα.
Η θηλιά, όμως στένεψε. Δεν έχει άλλα περιθώρια πια.
Όσο κι αν εγώ προσπαθώ να την ανοίξω.
Τελείωσε.Έφτασε η ώρα του πνιγμού.
Που τόσο καιρό εγώ φοβόμουν.

•••

[Που να φανταστώ ότι ο θάνατος θα είναι η λύτρωση μου;

Η σωτηρία μου από τον έρωτα που μου σκλάβωσε τα σωθικά].



[πιο καλό μού εφάνη να σκοτωθώ..Ιππόλυτος,Ευρυπίδης]

Το τέλος ήρθε.
Και πρέπει να φανώ γενναία πια.
Δεν θέλω. Αλλά βαρέθηκα το βασανιστήριο αυτής της αναμονής.
Τόσο καιρό ήλπιζα σ'αυτήν. Κι ας ήταν πιο αβέβαιο από ποτέ.


•••

Στον άνθρωπο αρέσει η ελπίδα. 
Κι ας ξέρει τις πιο πολλές φορές ότι δεν πρόκειται να έρθει.


•••

Κι εγώ το ήξερα.
Αλλά ήλπιζα.


Γιατί είμαι άνθρωπος.
Δειλός και ανόητος.

γι'αυτό.




29.12.16
Η ''Φαίδρα'' πήρε την απόφασή της.

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

Ανασκόπηση

2016 [ Οκτώβρης]

5 Οκτωβρίου

Ένας κύκλος έκλεισε εκείνο το πρωινό. Δεν συγκινήθηκα, δεν έκλαψα, δεν ένιωσα απέραντη ευτυχία ,που ίσως, άλλοι συνάδελφοι, να ένιωσαν. Θυμάμαι το όνειρο που είχα δει πριν πέντε χρόνια.Την 1η μέρα στη σχολή, την εγγραφή, το άγχος για τα φοιτητικά τα χρόνια, για το αν θα κάνω παρέες, αν θα τελειώσω ποτέ. -Τότε όλα φαίνονταν βουνό-.  Το 2016, σηματοδότησε το τέλος, γι'αυτό το κεφάλαιο στη ζωή μου. Πλέον, δεν θα παίρνω το 608 να ανεβαίνω στου Ζωγράφου , κι ούτε πια θα πηγαίνω για μάθημα (όταν πήγαινα), και τα τσιγάρα έξω από τα αμφιθέατρα τέρμα, και η ανηφόρα από την πύλη που μ' έκανε να νιώθω γριά, κομμένη κι αυτή, και οι πολιτικές συζητήσεις και τσαντίλες στις εκλογές,κομμένες κι αυτές, και το άγχος και οι εξεταστικές,
τέλος.

επίσημα πια, είμαι αρχαιολόγος. Δεν ήταν αυτό που ονειρεύτηκα- απόλυτα-, αλλά όχι δεν είναι ακόμη ένα χαρτί που θα κρεμαστεί στον τοίχο. Έμαθα πολλά εκεί μέσα, γέλασα,έκλαψα, ερωτεύτηκα,γνώρισα ανθρώπους.
κι αυτά δεν τα ξεχνώ.

 6 Οκτωβρίου
18.8.2010 (δεν ξέρω τι πάει να πει θέατρο…Όνειρα; Φαντασίωση, που θα μείνει για πάντα στο συρτάρι; Ονειρεύομαι να παίζω στην σκηνή, να διαβάζω ρόλους..).

Και τελικά όλα περνάνε τόσο γρήγορα, κι όλα αλλάζουν τόσο γρήγορα! 
............................................................................................................
2017.
Τα όνειρα τρέχουν. Προς την σωστή κατεύθυνση πια. 
Καλή χρονιά, λοιπόν, με υγεία και με τ'όνειρά μας αγκαλιά. 


 

Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2016

Αποσπάσματα



Πονάει, όταν γράφω.


Σαν να σταυρώνομαι, κι εγώ η ίδια, 
όπως ο θεάνθρωπος που κάποτε πιστέψαμε.
Θέλω να γράψω για τους αγώνες που πρέπει να δώσουμε,
για τη ζωή που πρέπει να κυνηγήσουμε,
για τους ρόλους εκείνους που θέλω να "γίνω",
αλλά με σταματούν.


..οι σκέψεις που κάνω για σένα.

Πέρασε καιρός, πολύς.
Το ξέρω.
Αλλά δεν λέω να καταλάβω,
πως ποτέ δεν μ'αγάπησες.
...
Κι εγώ κάθομαι και γράφω,
όσα δεν ζήσαμε,
σαν μια άλλη
''Πολυδούρη'' ,
σαν όλες εκείνες τις γυναίκες
που ερωτεύτηκαν,
δίχως, όμως ανταπόκριση.
...
Γράφω για τα «σ'αγαπώ» που δεν σου είπα.
Γράφω για εκείνα τα φιλιά που δεν πρόλαβα να σου δώσω.
Γράφω για τα λουλούδια που δεν μου χάρισες ποτέ.
Γράφω για εκείνο το βράδυ που υπήρξες.

Αλλά δεν τολμώ να γράψω
πως δεν σ'αγάπησα.


*Απόσπασμα,29/4/2016
Μ.Παρασκευή

Παρασκευή, 1 Απριλίου 2016


Σε περιμένω. Μη ρωτάς γιατί.


Μη ρωτάς γιατί περιμένει εκείνος
Που δεν έχει τι να περιμένει.
Και όμως περιμένει.



Γιατί σαν πάψει να περιμένει
Είναι σα να παύει να βλέπει
Σα να παύει να κοιτά τον ουρανό
Να παύει να ελπίζει
Σα να παύει να ζει.



Αβάσταχτο είναι… Πικρό είναι
Να σιμώνεις αργά στ'ακρογιάλι
Χωρίς να είσαι ναυαγός
Ούτε σωτήρας
Παρά ναυάγιο… 

Μενέλαος Λουντέμης, Αναμονή

Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2015

Ειρήνα|Όνειρα

Το ίδιο όνειρο και σήμερα.
Σκοτάδι και ο ήχος μόνο των γλάρων πάνω από τη λίμνη.
Στο κέντρο εγώ. Ήρεμη, με τα μάτια κλειστά, επιπλέω μ' ένα πονηρό χαμόγελο.
Δεν κουνιέμαι, τ' άκρα μου, δείχνουν παγωμένα. Μουδιασμένα. Νεκρά.
Γύρω μου, άπλετο φως. Θαρρείς πώς κάπου εκεί βρίσκεται κρυμμένος ένας προβολέας.
Η ώρα περνάει και δεν συμβαίνει τίποτα,όμως. Μέχρι που οι γλάροι σταματούν να μιλούν και το φως αρχίζει να τρεμοσβήνει....
Ε,λοιπόν, σ'αυτό το σημείο, πάντα ξυπνάω. Και πάντα χάνω το τέλος...


Άνοιξη


https://www.youtube.com/watch?v=5M8MCMEH0ZM
Στα όνειρά μου βλέπω ότι χορεύουμε μαζί. Βαλς. -ξέρω πώς είσαι- 
αλλά δεν θα στο πω.Μυστικό! Χορεύουμε στο σπίτι μας,αγαπημένε μου.
Στην οδό Στάραγια Μπασμάναγια. 
Εγώ είμαι ,πάντα ξυπόλυτη
μ'εκείνο τ'άσπρο φόρεμα που σ'αρέσει.
Δεν ξέρω να χορεύω καλά. -Θα σου μάθω εγώ- μου λες.
Κι εγώ σκαρφαλώνω πάνω σου, σ'αγκαλιάζω σφιχτά
κι ας μην πρέπει, γιατί φοβάμαι, ότι θα ξυπνήσω και θα σε χάσω.
Στον Άγνωστο ''Χ''

Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2015

Οι Τρεις Αδερφές- Άντον Τσέχωφ

Πάντα ήμασταν ενωμένες. Δεν μοιάζουμε. Η Όλια, ήταν πάντα, η μαμά της υπόθεσης. Ποτέ, όμως δεν μ'ανάγκασε να κάνω τίποτα που δεν θέλω. Η Μάσα, ατίθαση, ακολουθεί την καρδιά της. Κι ας σκοντάφτει καμιά φορά.
Εγώ;Εγώ, γράφω, ονειρεύομαι, αλλά ποτέ δεν λέω τίποτα σε κανέναν. Ούτε στον Αντρέι.
Μόνο εσύ, ξέρεις.


Πάμε, σπίτι μας || Photo: Aleyn Comprendio

Ο Αντρέι δεν κοιμάται πια τα βράδια. Τον ακούω. Γυρίζει και στριφογυρίζει από δωμάτιο σε δωμάτιο ως αργά. Την αποφεύγει. Όταν παίζει στο βιολί, εκείνο το κομμάτι, δεν μπορώ να μη κλάψω. Είναι σαν ν΄ ακούω τη ψυχή του. Κάποτε ήταν ερωτευμένος. Τον θυμάμαι πριν μερικά χρόνια. Ήταν χαρούμενος, είχε όνειρα. Τώρα δεν ελπίζει για τίποτα. Καταστράφηκε. Συμβιβάστηκε.Και η Μάσα είναι ερωτευμένη. Κι όμως, ούτε αυτή είναι χαρούμενη. Κάποτε, φανταζόμουν ότι ο έρωτας μόνο χαρά μπορεί να σου δώσει. Κι όμως.  Χάνεσαι στα συναισθήματά σου. Τρελαίνεσαι. Θέλεις δεις, να νιώσεις,να αισθανθείς,να γευθείς τα πάντα. Δεν ξέρεις, όμως τι κάνεις. Ορμάς ,ανεξέλεγκτα, λες και κάποιος σου έδωσε ένα κουτί με γλυκά.- Αυτά με τη σοκολάτα, δυο στενά κάτω από το σπίτι, στη Μόσχα-. Όλα μοιάζουν φωτεινά. Άνοιξη. Παντού λουλούδια.Ζωή.  Ένα ταξίδι, χωρίς τελειωμό.  Εάν είσαι τυχερός, θα συνεχίσεις να ταξιδεύεις, όπως στην αρχή... Αν όχι, όλα θα μοιάζουν διαφορετικά. Γκρίζα. Παγωνιά. Χειμώνας.

 [Από το ημερολόγιο της Ειρήνας]


Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2015

Σημείωμα

"my soul lingers over the skin of you."Anne Sexton

Κάθε φορά που σε βλέπω,
λαχταράω να σ' αγγίξω.
Να ψηλαφίσω κάθε
χαρακτηριστικό σου.
Τα βλέφαρα σου,
τη μύτη σου,
τα χείλη 
σου.

Αφέσου , στα χέρια μου.
Κι άσε με να σου δώσω
ένα φιλί.

για αρχή...



Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2015

Ιστορίες 2 πικραμένων εραστών.

Αυτός


Στο κομοδίνο δίπλα του,ένα πακέτο τσιγάρα (* τα τσιγάρα της*) ,ένα μπουκάλι ουίσκι και μία στοίβα με τετράδια. Άδεια,όμως. Γεμάτα μ'ενοχλητικές ευθείες γραμμές που περιμένουν ανυπόμονα
το μολύβι του να τις αγγίξει. Να τις γεμίσει με τις σκέψεις του.. 
Γίνεται να μην έχει κάτι να πει;
Να γράψει;  
Όχι,είχε πολλές ιστορίες να εξομολογηθεί. Τόσες πολλές που οι σελίδες δεν θα άντεχαν το φορτίο τους. Θα βούλιαζαν. Εκείνος,όμως δεν είχε το κουράγιο να το κάνει. Ήξερε ότι εάν το έκανε θα ξετυλίγονταν ένα κουβάρι αναμνήσεων που τον τρόμαζαν. Θα έγραφε πάλι για εκείνη. Και ήδη της είχε γράψει πολύ. Κι ας μην διάβασε εκείνη ποτέ τίποτα...
Τα βράδια έπινε και έγραφε για εκείνην. Τα πάντα είχαν ποτίσει απ'την μυρωδιά της και δύσκολα μπορούσε να αντισταθεί. Αλλά,αυτή τη φορά θα το κάνει. Δεν θα της ''γράψει''.


Την είχε αφήσει εκείνο το πρωινό.
Όχι επειδή δεν την αγαπούσε.
Την αγαπούσε σαν τρελός.
Αλλά όταν ζεις τον έρωτα στα όριά του, οτιδήποτε λιγότερο σου φαίνεται μικρό.
Έβλεπε μέρα με την μέρα να γκρεμίζεται το όνειρό του.
Αυτή,ήταν το όνειρό του.
Ίσως γι'αυτό να έκλεινε τόσο σφιχτά τα μάτια του πριν κοιμηθεί. Για να μείνει για πάντα χαμένος...
Μέχρι που όλα άρχισαν να διαλύονται. Σιγά σιγά. 
Και τα ερείπια, γαμώτο, ήταν πολλά..
Εκείνο το πρωινό που έφυγε ,βρήκε το θάρρος να ρίξει εκείνος τον τελευταίο δυναμίτη . Χωρίς ούτε ένα αντίο, έτρεξε και είδε τους τοίχους να γκρεμίζονται έναν έναν. Κι εκείνην να βυθίζεται στο κρεβάτι της. Στο κρεβάτι τους.
Τίποτα πια δεν θα ήταν το ίδιο.

Οι καρδιές τους, όμως ήταν δυνατές και 
χτυπούσαν σαν τρελές ακόμη και κάτω απ'τα χαλάσματα.

Κάτω απ'όλα αυτά τα ερείπια κρύβονταν οι καρδιές των δύο αυτών εραστών,
πλακωμένες απ'το βάρος ενός έρωτα που δεν μπορούσε να αντέξει άλλες εκρήξεις!

....... 

Από παιδιά μας έλεγαν να ονειρευόμαστε.
Κι εμείς γεμίζαμε την καρδιά μας και το μυαλό με ηλίθιες ελπίδες και όνειρα ακατόρθωτα.

Μας έμαθαν να κάνουμε όνειρα,
αλλά ποτέ κανείς δεν μας έμαθε να ζούμε χωρίς αυτά.

Κι εκείνος φοβόταν να ζήσει χωρίς...
αυτήν.


Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2015

Ιστορίες 2 πικραμένων εραστών

Αυτή



Τα βράδια κοιμόμαστε μαζί! 

Ακόμη και τώρα. 
Πάντα είσαι χωμένος κάτω από τα σεντόνια μου, δίπλα απ'το μαξιλάρι μου, αριστερά!

Ακούω την ανάσα σου, μυρίζω το άρωμά σου, νιώθω τα παγωμένα σου πόδια να ακουμπούν τα δικά μου.
Ακούω τη φωνή σου να γκρινιάζει κάθε φορά που σου παίρνω το σεντόνι, και γελώ πονηρά...
Πάντα ξύπναγες πρώτος τα πρωινά..
Σηκωνόσουν, και στις μύτες των ποδιών σου 
πήγαινες να κλείσεις τις κουρτίνες. Ήξερες πόσο γκρινιάρα γινόμουν, όταν με χτύπαγε το φως.
Πότε,δεν έμαθες όμως ότι πάντα σ'έβλεπα.
Άνοιγα τα βλέφαρά μου σιγά σιγά
και χαμογελούσα. Ήμουν ευτυχισμένη.
Μου άρεσε που με φρόντιζες.
Τώρα,ξαπλωμένη στο ίδιο κρεβάτι, στα ίδια σεντόνια,
νοσταλγώ το χάδι σου, το φιλί σου και
περιμένω πότε θα έρθεις να
κλείσεις τις κουρτίνες
και να γεμίσεις 
το χώρο δίπλα μου.


Πέρασε καιρός,και δεν υπάρχει μέρα που δεν θα κλείσω σφιχτά τα μάτια μου τα πρωινά.
Το φως, μου τρυπάει τα μάτια...

-Θες καφέ;
Συνήθως μου τον φέρνεις εσύ,ξέρω.
Αλλά δεν είναι καιρός πια να σε φροντίσω κι εγώ;

Μ'εκνευρίζει ο ήχος της μηχανής,το ξέρεις;
Χτυπάει δυνατά μες στο κεφάλι μου
& το γεμίζει σκέψεις.

Η λαχανί κούπα είναι δική σου.
Σήμερα θα πιω ,όμως εγώ καφέ εδώ.

-Έτοιμος.

Οι ώρες περνούν.
Ο καφές,εκεί! Πάνω στον πάγκο της κουζίνας.

Που είσαι;
Είναι πολύ γλυκός, για μένα στο έχω πει;



Δευτέρα, 18 Μαΐου 2015




Αν σε ρώταγε κάποιος: '' Τι είναι χρόνος για εσένα, τι θα του έλεγες'';
........



Αόριστος. 

Ενεστώτας.

Μέλλοντας.

Ακαθόριστα μονοπάτια που όλα κάπου καταλήγουν.
Ευθείες, που ξεκινούν στο τότε και δημιουργούν λαβύρινθους στο σώμα,στο μυαλό, στη ψυχή.
Υποθέτουμε ότι όλες ξεκίνησαν από τον ίδιο σταθμό. Το ίδιο σημείο. Μία κουκκίδα. Μικρή, τόση δα. Σιγά σιγά οι κουκκίδες πληθαίνουν, η μία πίσω απ'την άλλη. Η απόσταση δεν είναι ποτέ ίση. Και οι ευθείες σιγά σιγά σπάνε. Σε καμπύλες. Αρχίζουν να τέμνονται, η μία μετά την άλλη. Καμία όμως δεν ξέρεις που μπορεί να καταλήξει. Ξέρεις ίσως που και πότε ξεκίνησαν να υπάρχουν. Θυμάσαι τα σημάδια τους. Είναι χαραγμένα. Παντού. Μέσα σου.
Ζεις μ'αυτά! Τώρα.
Κι ας έγιναν χθες. Τότε.
Το τότε φέρνει το τώρα. Το τώρα δεν θα είχε ύπαρξη χωρίς το τότε!
Ούτε εσύ, ούτε εγώ !
Κάθε δευτερόλεπτο, λεπτό, ώρα που περνάει σχηματίζουν στο χάρτη σημεία- σταθμούς.
Γεμίζουν τον κόσμο σου, το είναι σου.

Μία αρχή , μία μέση, κι ένα....''τέλος'';
Όχι! 
Δεν ξέρεις πότε θα έρθει το τέλος.

Αλλά ακόμη και να έρθει... ακόμη κι αν οι κουκκίδες σταματήσουν να πληθαίνουν, 
δεν θα ξεθωριάζουν ποτέ.
Τα σημεία δεν θ' αλλάξουν, γιατί υπήρξαν!
Το μόνο που έχεις να κάνεις
είναι να περιμένεις. 
Να ελπίζεις.
Να ονειρεύεσαι.
Για το ''θα''.

Κυριακή, 3 Μαΐου 2015

Θυμάσαι;



Θυμάμαι εκείνα τα βράδια που μ'έπαιρνες από το χέρι.
Το κράταγες σφιχτά.Τόσο που ένιωθα τα δάχτυλά μου να
μελανιάζουν.
Θυμάμαι το πάρκο που πηγαίναμε και ξαπλώναμε.
Τη νύχτα πάντα. Κάτω από εκείνο το δέντρο που είχαμε
χαράξει με τα ονόματα μας.
Εκεί σ'έβρισκα όταν τσακωνόμασταν.
Εκεί μ'έβρισκες να γράφω και να κλαίω μόνη μου...

Θυμάσαι;
Ένα βράδυ είχαμε καθίσει & μετρούσαμε τ'άστρα.
Όποιος μέτραγε τα περισσότερα χωρίς να χάσει την σειρά του
θα κέρδιζε από ένα φιλί τη φορά.
Με κέρδιζες,πάντα.
Μούτρωνα,πείσμωνα,αλλά πάντοτε έχανα τη σειρά μου.
Για να κερδίσω τ'άπειρα φιλιά σου.
Εκεί κάτω απ'το δέντρο μας.
Αγκαλιά.

Παρέα με τ'άστρα.
Παρέα με τον δικό μας ουρανό.

Δευτέρα, 20 Απριλίου 2015

Στην Αναμονή

Το κοιτάζω.Πεταμένο πάνω σ'εκείνο το τραπέζι. ''Ήσυχο'' εδώ και μέρες...
( έτσι νόμιζε,η νεαρή κυρία).
(*πολύ παραποιημένο*)
Δίπλα του τα γράμματα που συνήθιζες να μου γράφεις.
Σκόρπια χαρτιά, σκόρπιες λέξεις...κανά δυο ''Σ' Αγαπώ'' που και που.
Τα διαβάζω και περιμένω.
(...Τα χέρια της τρέμουν).

-Περιμένω τόση ώρα,γαμώτο! Αυτόν τον καταρραμένο ήχο που όσο ήμασταν μαζί φάνταζε ως η πιο γλυκιά μελωδία του κόσμου.
(....βήματα έντονα & γρήγορα στο χώρο.Μουρμουρίζει δυνατά).

-<<Ξέρεις ,αν μ' έβλεπες θα γελούσες. Θα γέλαγες με την ανυπομονησία μου. Θα χαμογελούσες μ'αυτή τη λαχτάρα που με κάνει να μοιάζω με παιδί>>.
(...τα βήματά της γίνονται όλο και πιο έντονα. Κοιτάζει προς το τραπέζι.
Στέκεται).

Τί περιμένεις;   -Δεν θα σε πάρει!
(Ξεσπά σε κλάματα).

-<<Βούλωστο, γαμώτο! Θα το κάνω κομμάτια,να μη το βλέπω...αλλά αν πάρει>>;
(Ηρεμεί.Πάει και κάθεται δίπλα του,σ'εκείνην την καρέκλα που είχαν βάψει μαζί).

Πάρ'τον εσύ.Άντε!

(το πιάνει διστακτικά.Κι αρχίζει να γυρνάει έναν έναν τους αριθμούς στο καντράν. Θυμάται τον αριθμό του,καλύτερα κι απ΄το δικό της. Το κλείνει απότομα.Φοβάται. Προσπαθεί και πάλι.Δεν ακούγεται τίποτα. Ούτε καν εκείνος ο εκνευριστικός ήχος που σου σφίγγει το στομάχι).

Είσαι ηλίθια,της λέει εκείνο περιπαικτικά.

Η νεαρά κυρία, τα παρατάει.
Το τηλέφωνο ήταν χαλασμένο. Τελειωμένο προ πολλού.

Σαν εμάς..

Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2015

Απών




Και πόσο θα θελα αντί για την ομπρέλα μου
να κρατώ το χέρι σου.
Κι ας με έβρεχε το νερό.
Μόνο να νιώσω τις στάλες να κυλούν στο πρόσωπό μου,στο στόμα μου
και να χαμογελώ βλέποντας και το δικό σου στόμα να βρέχεται.
Να μ'ακουμπάς και να ζεσταίνεις το χέρι μου,
τα δάχτυλά σου να παίζουν με τα μαλλιά μου,
και να με γεμίζεις φιλιά.


...αλλά έπειτα άνοιξα τα μάτια
και είχε ήλιο.
η ομπρέλα μου ήταν λασπωμένη 
και εσύ δεν ήσουν εκεί.