Αναρτήσεις

Για τη Φαίδρα

Εικόνα
Ήρθε ο καιρός που πήρα εκείνη την απόφαση που δείλιαζα να πάρω.
Κι ας ήταν συνέχεια στο μυαλό μου. Κι ας το ένιωθα.
Το μυαλό έβρισκε συνέχεια κάθε λεπτό και στιγμή, διεξόδους.
Σαν μια θηλιά που υπήρχε,που ένιωθα ότι μου πνίγει το σώμα και το μυαλό,κι εγώ απέφευγα.
Η θηλιά, όμως στένεψε. Δεν έχει άλλα περιθώρια πια.
Όσο κι αν εγώ προσπαθώ να την ανοίξω.
Τελείωσε.Έφτασε η ώρα του πνιγμού.
Που τόσο καιρό εγώ φοβόμουν.
•••[Που να φανταστώ ότι ο θάνατος θα είναι η λύτρωση μου;Η σωτηρία μου από τον έρωτα που μου σκλάβωσε τα σωθικά].


Το τέλος ήρθε.Και πρέπει να φανώ γενναία πια.Δεν θέλω. Αλλά βαρέθηκα το βασανιστήριο αυτής της αναμονής.Τόσο καιρό ήλπιζα σ'αυτήν. Κι ας ήταν πιο αβέβαιο από ποτέ.

•••Στον άνθρωπο αρέσει η ελπίδα.  Κι ας ξέρει τις πιο πολλές φορές ότι δεν πρόκειται να έρθει.
•••
Κι εγώ το ήξερα.Αλλά ήλπιζα.

Γιατί είμαι άνθρωπος.Δειλός και ανόητος.
γι'αυτό.



29.12.16Η ''Φαίδρα'' πήρε την απόφασή της.

Ανασκόπηση

Εικόνα
2016 [ Οκτώβρης]
5 Οκτωβρίου
Ένας κύκλος έκλεισε εκείνο το πρωινό. Δεν συγκινήθηκα, δεν έκλαψα, δεν ένιωσα απέραντη ευτυχία ,που ίσως, άλλοι συνάδελφοι, να ένιωσαν. Θυμάμαι το όνειρο που είχα δει πριν πέντε χρόνια.Την 1η μέρα στη σχολή, την εγγραφή, το άγχος για τα φοιτητικά τα χρόνια, για το αν θα κάνω παρέες, αν θα τελειώσω ποτέ. -Τότε όλα φαίνονταν βουνό-.  Το 2016, σηματοδότησε το τέλος, γι'αυτό το κεφάλαιο στη ζωή μου. Πλέον, δεν θα παίρνω το 608 να ανεβαίνω στου Ζωγράφου , κι ούτε πια θα πηγαίνω για μάθημα (όταν πήγαινα), και τα τσιγάρα έξω από τα αμφιθέατρα τέρμα, και η ανηφόρα από την πύλη που μ' έκανε να νιώθω γριά, κομμένη κι αυτή, και οι πολιτικές συζητήσεις και τσαντίλες στις εκλογές,κομμένες κι αυτές, και το άγχος και οι εξεταστικές,τέλος.
επίσημα πια, είμαι αρχαιολόγος. Δεν ήταν αυτό που ονειρεύτηκα- απόλυτα-, αλλά όχι δεν είναι ακόμη ένα χαρτί που θα κρεμαστεί στον τοίχο. Έμαθα πολλά εκεί μέσα, γέλασα,έκλαψα, ερωτεύτηκα,γνώρισα ανθρώπους.κι αυτά δεν τα ξεχνώ.
 6 Ο…

Αποσπάσματα

Εικόνα
Πονάει, όταν γράφω.
Σαν να σταυρώνομαι, κι εγώ η ίδια, όπως ο θεάνθρωπος που κάποτε πιστέψαμε.Θέλω να γράψω για τους αγώνες που πρέπει να δώσουμε,για τη ζωή που πρέπει να κυνηγήσουμε,για τους ρόλους εκείνους που θέλω να "γίνω",αλλά με σταματούν.

..οι σκέψεις που κάνω για σένα.

Πέρασε καιρός, πολύς.Το ξέρω.Αλλά δεν λέω να καταλάβω,
πως ποτέ δεν μ'αγάπησες....Κι εγώ κάθομαι καιγράφω,όσα δεν ζήσαμε,σαν μια άλλη''Πολυδούρη'' ,σαν όλες εκείνες τις γυναίκεςπου ερωτεύτηκαν,δίχως, όμως ανταπόκριση....Γράφω για τα «σ'αγαπώ» που δεν σου είπα.Γράφω για εκείνα τα φιλιά που δεν πρόλαβα να σου δώσω.Γράφωγια τα λουλούδια που δεν μου χάρισες ποτέ.Γράφω για εκείνο το βράδυ που υπήρξες.
Αλλά δεν τολμώ να γράψωπως δεν σ'αγάπησα.

*Απόσπασμα,29/4/2016 Μ.Παρασκευή
Εικόνα
Σε περιμένω. Μη ρωτάς γιατί.

Μη ρωτάς γιατί περιμένει εκείνος Που δεν έχει τι να περιμένει. Και όμως περιμένει.


Γιατί σαν πάψει να περιμένει Είναι σα να παύει να βλέπει Σα να παύει να κοιτά τον ουρανό Να παύει να ελπίζει Σα να παύει να ζει.


Αβάσταχτο είναι… Πικρό είναι Να σιμώνεις αργά στ'ακρογιάλι Χωρίς να είσαι ναυαγός Ούτε σωτήραςΠαρά ναυάγιο…
Μενέλαος Λουντέμης, Αναμονή

Ειρήνα|Όνειρα

Εικόνα
Το ίδιο όνειρο και σήμερα.
Σκοτάδι και ο ήχος μόνο των γλάρων πάνω από τη λίμνη.
Στο κέντρο εγώ. Ήρεμη, με τα μάτια κλειστά, επιπλέω μ' ένα πονηρό χαμόγελο.
Δεν κουνιέμαι, τ' άκρα μου, δείχνουν παγωμένα. Μουδιασμένα. Νεκρά.
Γύρω μου, άπλετο φως. Θαρρείς πώς κάπου εκεί βρίσκεται κρυμμένος ένας προβολέας.
Η ώρα περνάει και δεν συμβαίνει τίποτα,όμως. Μέχρι που οι γλάροι σταματούν να μιλούν και το φως αρχίζει να τρεμοσβήνει....
Ε,λοιπόν, σ'αυτό το σημείο, πάντα ξυπνάω. Και πάντα χάνω το τέλος...
Άνοιξη
Στα όνειρά μου βλέπω ότι χορεύουμε μαζί. Βαλς. -ξέρω πώς είσαι-  αλλά δεν θα στο πω.Μυστικό! Χορεύουμε στο σπίτι μας,αγαπημένε μου. Στην οδό Στάραγια Μπασμάναγια.  Εγώ είμαι ,πάντα ξυπόλυτη μ'εκείνο τ'άσπρο φόρεμα που σ'αρέσει. Δεν ξέρω να χορεύω καλά. -Θα σου μάθω εγώ- μου λες. Κι εγώ σκαρφαλώνω πάνω σου, σ'αγκαλιάζω σφιχτά κι ας μην πρέπει, γιατί φοβάμαι, ότι θα ξυπνήσω και θα σε χάσω. Στον Άγνωστο ''Χ''

Οι Τρεις Αδερφές- Άντον Τσέχωφ

Εικόνα
Πάντα ήμασταν ενωμένες. Δεν μοιάζουμε. Η Όλια, ήταν πάντα, η μαμά της υπόθεσης. Ποτέ, όμως δεν μ'ανάγκασε να κάνω τίποτα που δεν θέλω. Η Μάσα, ατίθαση, ακολουθεί την καρδιά της. Κι ας σκοντάφτει καμιά φορά.
Εγώ;Εγώ, γράφω, ονειρεύομαι, αλλά ποτέ δεν λέω τίποτα σε κανέναν. Ούτε στον Αντρέι.
Μόνο εσύ, ξέρεις.

Ο Αντρέι δεν κοιμάται πια τα βράδια. Τον ακούω. Γυρίζει και στριφογυρίζει από δωμάτιο σε δωμάτιο ως αργά. Την αποφεύγει. Όταν παίζει στο βιολί, εκείνο το κομμάτι, δεν μπορώ να μη κλάψω. Είναι σαν ν΄ ακούω τη ψυχή του. Κάποτε ήτανερωτευμένος. Τον θυμάμαι πριν μερικά χρόνια. Ήταν χαρούμενος, είχε όνειρα. Τώρα δεν ελπίζει για τίποτα. Καταστράφηκε. Συμβιβάστηκε.Και η Μάσα είναι ερωτευμένη. Κι όμως, ούτε αυτή είναι χαρούμενη. Κάποτε, φανταζόμουν ότι ο έρωτας μόνο χαρά μπορεί να σου δώσει. Κι όμως.  Χάνεσαι στα συναισθήματά σου. Τρελαίνεσαι. Θέλεις δεις, να νιώσεις,να αισθανθείς,να γευθείς τα πάντα. Δεν ξέρεις, όμως τι κάνεις. Ορμάς ,ανεξέλεγκτα, λες και κάποιος σου έδωσε ένα κουτί με…

Σημείωμα

Εικόνα
Κάθε φορά που σε βλέπω,λαχταράω να σ' αγγίξω.Να ψηλαφίσω κάθεχαρακτηριστικό σου.Τα βλέφαρα σου,τη μύτη σου,τα χείλη 
σου.
Αφέσου , στα χέρια μου.Κι άσε με να σου δώσωένα φιλί.
για αρχή...