Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2012

Τρίτη.24 Ιουλίου.2012.

Είναι από τις κλασικές πλέον μέρες για εμένα που ο Μορφέας με έχει απλά ξεχάσει και κάθομαι 7κ11 (ναι,είναι αλήθεια) και αντί να κοιμάμαι,στο κρεβατάκι μου..που είναι μικρό,αλλά είναι άνετο και ξεκούραστο και μπλα μπλα κάθομαι και λιώνω με την τσίμπλα στο μάτι,με τα ρούχα που δεν έβγαλα ποτέ(μαμά,το πρωί θα με δεις με τις πιτζάμες- το υπόσχομαι-) και προσπαθώ να σκεφτώ διάφορες αμπελοφιλοσοφίες να γράψω..γιατί απλά βαριέμαι.

Χμ.αρχικά σκέφτομαι πόσο βαρετή και μονότονη θα είναι και η σημερινή μέρα. Ξέρεις είναι τέλη Ιουλίου και όλοι μα όλοι είναι διακοπές. Στα χωριά τους,σε νησιά με τις παρέες τους.
Κι εγώ κάθομαι εδώ. Στην πολύβουη Αθήνα, που κατά τ'άλλα αγαπώ -αλλά χωρίς παρέα- φίλοι μου.

Εντάξει.δεν είναι λίγες φορές που το έχω παίξει κι εγώ drama queen , και έχω φύγει από το σπίτι δήθεν για έξοδο και εγώ είμαι απλά στο κέντρο και τριγυρίζω μόνη μου,με ένα τσιγάρο στο χέρι και με την μουσική στ' αυτιά.
Παλιά,το έκανα πιο συχνά. Έπαιρνα την τσαντούλα μου..και πήγαινα και καθόμουν στα σκαλάκια στη Συντάγματος ,στα βραχάκια στην Ακρόπολη και  σκεφτόμουν. ή έγραφα. ή χάζευα απλά τον κόσμο.( Εντάξει στα βραχάκια έπαιρνα και μάτι τα ζευγαράκια)..κι έλεγα ότι κι εγώ κάποια μέρα θα καταλήξω έτσι.
Να είμαι ευτυχισμένη, με το αμόρε αγκαλιά , να μην μας νοιάζει τίποτα , να ζούμε απλά στον δικό μας ,μόνο για τους 2 κόσμο μας.
Όχι μην με περάσεις για καμία απελπισμένη.Απελπισία είναι να μην έχεις γκόμενα και να μοιράζεις φυλλάδια με το όνομά σου και το κινητό σου στην οποιαδήποτε.(ναι..υπάρχει)! Ε,αυτό είναι απελπισία. Εντάξει...με πιάνουν και εμένα καμιά φορά τα υπαρξιακά μου και η απόγνωση ότι θα μείνω για πάντα μόνη να χαζεύω άλλα ζευγαράκια και να κλαίω με ρομαντικές ταινίες,τρώγοντας παγωτό (πολύ B.Jones) ,αλλά που θα πάει ρε μπλόγκερ ... θα ζήσω κι εγώ αυτή την χαζοαμερικάνικη κομεντί.τον μεγάλο έρωτα που λένε.

Τώρα σ'αφήνω..πάω να ονειρευτώ.

Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2012

Εκκρεμότητα ή μη?
Κι αναρωτιέμαι,τι είναι άραγε οι σχέσεις στην ζωή μας.
Ίσως είναι ευκαιριακές στιγμές ευτυχίας,ίσως όμως είναι και η κάλυψη ενός κενού που δεν
μπορέσαμε να κλείσουμε ποτέ.
Η απουσία ενός προσώπου,τα θέλω που δεν μπορέσαμε ποτέ να εκφράσουμε,ο καφές που δεν ήπιαμε... το τρένο που χάσαμε.
Κι όλα αυτά.όλες οι σκέψεις μου ..είναι ένας αδιάκοπος σουρεαλισμός.που δεν θα μπορέσω ποτέ να καταλάβω.
Κι εσύ τώρα ,που διαβάζεις τα λόγια μου .αναρωτιέσαι : << ξέρει αυτή τί γράφει>> , ή ,μήπως τα έχει χάσει λόγω της μοναξιάς της.
Και σου απαντώ.!
''Όχι είμαι καλά''! Είμαι εδώ και είμαι σαν εσένα.

Μία νέα με όνειρα και ελπίδες, που δεν ξέρει τί θέλει και φοβάται.! Φοβάται να αγαπήσει, να ανοιχτεί, να είναι ο εαυτός της.

Κι αυτό γιατί τα ατελείωτα κλισέ και προκαταλήψεις την έχουν κρατήσει πίσω.
Πίσω σ'έναν κόσμο ''Πουριτανό''.
Ενώ η ζωή είναι πουτάνα.

Κουκουμπάντι.


Το να συνειδητοποιείς ότι τελικά.είχες blog πριν ένα χρόνο. και δεν έχεις γράψει ούτε ένα κείμενο.


Ναι.αυτή είμαι εγώ.
Βέβαια. Έχουν αλλάξει τόσα από τότε. 
Είμαι πλέον φοιτήτρια. τριγυρνώ όλη μέρα στο κέντρο(Αθηναία παιδί μου,τι να κάνεις)... πίνω, καπνίζω..
προσπαθώ να κάνω μια ενήλικη ζωή.


Καταστάσεις, άνθρωποι, σχέσεις όλα άλλαξαν.Δεν ξέρω αν άλλαξαν αυτοί.Ή αν απλά άλλαξα εγώ.Μπορεί και να μεγάλωσα. Ίσως ωρίμασα.Ίσως πάλι δεν συνέβη τίποτα από αυτά.


Ίσως απλά με ''κατάλαβα''. Ίσως απλά με ''αποδέχτηκα''.


Ίσως απλά κατάλαβα ότι δεν είναι άσχημο να είσαι ''διαφορετικός''. Ότι δεν είναι άσχημο να είσαι ο εαυτός σου.