Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2012

Τρίτη.24 Ιουλίου.2012.

Είναι από τις κλασικές πλέον μέρες για εμένα που ο Μορφέας με έχει απλά ξεχάσει και κάθομαι 7κ11 (ναι,είναι αλήθεια) και αντί να κοιμάμαι,στο κρεβατάκι μου..που είναι μικρό,αλλά είναι άνετο και ξεκούραστο και μπλα μπλα κάθομαι και λιώνω με την τσίμπλα στο μάτι,με τα ρούχα που δεν έβγαλα ποτέ(μαμά,το πρωί θα με δεις με τις πιτζάμες- το υπόσχομαι-) και προσπαθώ να σκεφτώ διάφορες αμπελοφιλοσοφίες να γράψω..γιατί απλά βαριέμαι.

Χμ.αρχικά σκέφτομαι πόσο βαρετή και μονότονη θα είναι και η σημερινή μέρα. Ξέρεις είναι τέλη Ιουλίου και όλοι μα όλοι είναι διακοπές. Στα χωριά τους,σε νησιά με τις παρέες τους.
Κι εγώ κάθομαι εδώ. Στην πολύβουη Αθήνα, που κατά τ'άλλα αγαπώ -αλλά χωρίς παρέα- φίλοι μου.

Εντάξει.δεν είναι λίγες φορές που το έχω παίξει κι εγώ drama queen , και έχω φύγει από το σπίτι δήθεν για έξοδο και εγώ είμαι απλά στο κέντρο και τριγυρίζω μόνη μου,με ένα τσιγάρο στο χέρι και με την μουσική στ' αυτιά.
Παλιά,το έκανα πιο συχνά. Έπαιρνα την τσαντούλα μου..και πήγαινα και καθόμουν στα σκαλάκια στη Συντάγματος ,στα βραχάκια στην Ακρόπολη και  σκεφτόμουν. ή έγραφα. ή χάζευα απλά τον κόσμο.( Εντάξει στα βραχάκια έπαιρνα και μάτι τα ζευγαράκια)..κι έλεγα ότι κι εγώ κάποια μέρα θα καταλήξω έτσι.
Να είμαι ευτυχισμένη, με το αμόρε αγκαλιά , να μην μας νοιάζει τίποτα , να ζούμε απλά στον δικό μας ,μόνο για τους 2 κόσμο μας.
Όχι μην με περάσεις για καμία απελπισμένη.Απελπισία είναι να μην έχεις γκόμενα και να μοιράζεις φυλλάδια με το όνομά σου και το κινητό σου στην οποιαδήποτε.(ναι..υπάρχει)! Ε,αυτό είναι απελπισία. Εντάξει...με πιάνουν και εμένα καμιά φορά τα υπαρξιακά μου και η απόγνωση ότι θα μείνω για πάντα μόνη να χαζεύω άλλα ζευγαράκια και να κλαίω με ρομαντικές ταινίες,τρώγοντας παγωτό (πολύ B.Jones) ,αλλά που θα πάει ρε μπλόγκερ ... θα ζήσω κι εγώ αυτή την χαζοαμερικάνικη κομεντί.τον μεγάλο έρωτα που λένε.

Τώρα σ'αφήνω..πάω να ονειρευτώ.

2 σχόλια:

  1. Θα μπορούσα να πω ότι στην ίδια κατάσταση είμαι κι εγώ.
    Δύο κολλητές έχω και η μια σπουδάζει στην επαρχεία ενώ η άλλη φαίνεται ότι το τελευταίο διάστημα δε γουστάρει να κάνουμε παρέα.
    Το μόνο που κάνω σχεδόν όλη μέρα είναι να κάθομαι μπροστά από μια οθόνη υπολογιστή και να περιμένω..
    Να περιμένω κάτι να αλλάξει.
    Και να σκέφτομαι ότι ίσως υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν όπως κι εγώ. Μια δόση δυστυχίας.
    Κρίμα που βρήκα κάποια -εσένα δηλαδή- να μιλάει και να λέει τα ίδια με εμένα.
    Νόμιζα ότι είμαι η μόνη που σκέφτεται κ νιώθει έτσι και πολλές φορές το ευχόμουν κιόλας.
    Δεν ήθελα να υπάρχει κι άλλος κόσμος ο οποίος νιώθει όπως εγώ κι ας αναρωτιόμουν αν υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι.
    Τη μισώ αυτή τη μοναξιά.
    Θες να γίνουμε φίλες?
    XAXA.
    Σε χαιρετώ...


    Κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κ..
    πάνω κάτω τα ίδια κι εδώ...φίλους έχουμε(Έλα κι εσύ στην παρέα χαχα):p..αν δεν είχαμε κι αυτούς..θα μας είχε πάρει η μπάλα..
    Πολύ μοναξιά και συναίσθημα τον τελευταίο καιρό...

    **ΑΦΟΎ είμαστε πολλοί εκεί έξω..ας κάνουμε ένα γκρουπ όλοι μαζί να ενώσουμε τα προβλήματά μας..χαχα

    Σε φιλώ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή