Παρασκευή, 24 Αυγούστου 2012

Άδειες λευκές κόλλες χαρτί.

Αυτό είναι η ζωή μου.Ακούγεται πολύ ποιητικό έτσι; Ίσως και να είναι.
Η μοναξιά με κυριεύει συχνά. Πρωί-βράδυ!
Περιτριγυρίζομαι από τόσα άτομα και όμως βαθιά μέσα μου νιώθω μόνη.Κενή! Σκέφτομαι. Σκέφτομαι τα λάθη μου.,που τώρα τελευταία τα επαναλαμβάνω όλο και πιο συχνά.
Σκέφτομαι τα όνειρά μου.Που άλλοτε νιώθω ότι με οδηγούν και άλλοτε ότι με εγκαταλείπουν.
Σκέφτομαι τον θάνατο,τον έρωτα.
Μπορεί ο έρωτας να σε οδηγήσει στον θάνατο ; Ίσως μπορεί. Ο έρωτας είναι πολλές φορές η ίδια η καταστροφή.Σε σαγηνεύει. Σου θολώνει το μυαλό.και σε οδηγεί ήσυχα και μεθοδικά εκεί.Στην καταστροφή!

Απαισιόδοξες σκέψεις.από μια απαισιόδοξη.που δεν χάνει ποτέ την ευκαιρία να απελπίζεται.
Να απελπίζεται με το παραμικρό.

2χρόνια πριν.Την ίδια περίοδο.