Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012

Πολλά. Πολλά. Αυθόρμητα και ασυναίσθητα.

Πολλά συναισθήματα. Μαζεμένα. Που κυριεύουν το μυαλό.και την ψυχή. και δεν μπορώ να τα ελέγξω.. δεν μπορώ να τα κουμαντάρω. και είναι κάποιες φορές που θα ήθελα.έστω και στο ελάχιστο να το κάνω.για να είναι όλα πιο εύκολα..αλλά δεν μπορώ..(μάλλον δεν θέλω.)
Γιατί...;

Γιατί..είναι το ΣΥΝΑΊΣΘΗΜΑ.στην μέση.καλά τα έλεγε.η Νατάσα. ''Όσοι ζουν με το αίσθημα''...

Δεν μετανιώνω,όμως.Και συνεχίζω και σκέφτομαι αυτόν τον άνθρωπο.Τον σκέφτομαι..και μου έρχονται πολλά τραγούδια στην σειρά...στίχοι μαζεμένοι..όμορφες στιγμές.Μεγάλες αγκαλιές. Ζεστές. Τρυφερές. Και είναι περίεργο..περίεργο το πώς μπορείς να δεθείς μ'έναν άνθρωπο τόσο πολύ. Σε λίγες μέρες.Ώρες.Λεπτά.

Ξέρεις,είναι απ'αυτές τις παράξενες στιγμές..που έρχονται τα πάνω κάτω στην ζωή σου ...και εσύ δεν ξέρεις τί να κάνεις. Κάθεσαι λες και σου έχουν δέσει τα χέρια.και νομίζεις ότι ζεις σ'ένα παράλληλο σύμπαν...ή ότι είσαι πρωταγωνιστής σε κάποια αλλόκοτη ταινία. Ε,αυτό το αλλόκοτο..το περίεργο..το παράξενο..αλλά και συνάμα και τόσο όμορφο..είναι στην ζωή μου τώρα.

Δεν φοβάμαι..όμως...κι ας είμαι ''συνέχεια στα όρια''(πάλι Νατάσα) που λέει κι αυτή η ψυχή..

Γιατί να φοβηθείς...γιατί να μην ρισκάρεις..; Όταν αγαπάς..είσαι παρορμητικός..επιπόλαιος.παιδί...ε,αυτό είμαι μάλλον κι εγώ.



*Γιατί...μου θυμίζει πολλά.
(και αυτό..)!



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου