Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2012

Για να θυμόμαστε.


Αγαπητέ,

Αναγνώστη,δεν ξέρω εάν θυμάσαι την ανάρτηση που είχα κάνει 2 μήνες πριν.. με τον πανέξυπνο τίτλο ‘’Εγώ ποτέ δεν’’. Δεν θυμάσαι. Σου θυμίζω λοιπόν(για δες)!Είχα γράψει μία αράδα από πράγματα που έλεγα ότι δεν θα ξανά κάνω. Χμ. 9 στο σύνολο.

 Και έρχομαι στο παρόν. 2 μήνες ακριβώς μετά. Και περιμένεις ότι κάτι ίσως έχει αλλάξει. Ε, θα σ απογοητεύσω λίγο. Και τα 9 δεν έγιναν. Και ξανά ήπια, και ερωτεύτηκα ( εδώ πάει καλά νομίζω, αν και εντάσεις δεν μπορώ να πω. Πολλές για να χορτάσεις.) και ξανά γκρίνιαξα ,…  καλά το θέμα τσιγάρο ας μην το πιάσουμε.

Λοιπόν και πιάνουμε το πολλά υποσχόμενο 8 και το πολλά υποσχόμενο 6. Που αυτά κι αν δεν τηρήθηκαν. Και καταθλίψιασα ,όσο δεν πάει, και αγχώθηκα και κατέρρευσα και έτσι ήρθα στην θέση που ήμουν 2χρόνια πριν.. μόνο που ξέσπασα λίγο παραπάνω. Και έτσι έφαγα τον μισό μου Οκτώβρη σ’ αθάνατο δημόσιο ελληνικό νοσοκομείο.

 
*Εμ..η δική σου από εδώ,δεν το έκανε!

Εμπειρίες. Πολλές. Ίσως να γράψω και εγώ ένα βιβλιαράκι για αυτές.. (Λατρεμένη άρρωστη στον θάλαμο κρατούσε σημειώσεις, ναι).
13 μέρες μέσα. Δεν το λες λίγο. Από τι? Άγχος και πάει λέγοντας. Μην αρχίσουμε τα ιατρικά τώρα.  Χμ. Εάν εξαιρέσουμε το πρώτο 2 ήμερο που ήμουν σαν ζαλισμένο κουνούπι, οι υπόλοιπες μέρες πέρασαν με κουτσομπολιό , αθάνατο ντελιβεράδικο γιατί νοσοκομειακό φαγητό = θάνατος, φίλους – αγάπη από ανθρώπους που δεν περίμενες, αδιαφορία από άλλους που περίμενες , ανάγνωση Καρυωτάκη-Πολυδούρη (γιατί η αισιοδοξία συνεχίζονταν και εκεί) και πάει λέγοντας.
*Ε, εντάξει έφευγα τότε...να μη διαδώσω το χαμόγελό μου και εκεί?


Ό,τι και να έγινε πέρασε. Και αυτό που κατάλαβα απ’όλα αυτά είναι ότι η ζωή είναι πολύ λίγη για να κάθεσαι να την χαραμίζεις στα νοσοκομεία. Δεν κερδίζεις και τίποτα. Πολύ κλισέ, αλλά ισχύει.


*ΥΓ: Οκτώβρη για εκατοστή φορά θα το πω, μου έβγαλες την πίστη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου