Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2012

Το κόκκινο κουτί



Κοντεύουν Χριστούγεννα.

Σε λιγότερο από 1 μήνα σχεδόν θα λέμε όλοι χρόνια πολλά, ''καλή χρονιά'' και θα ελπίζουμε το 2013 να είναι καλύτερο.
Όπως ελπίζαμε και για το 2012, και για το 2011 και για όλα αυτά τα γαμημένα χρόνια που ζούμε!
Στολίζουμε δέντρα, δωμάτια, κήπους, μπαλκόνια, γινόμαστε το καρναβάλι το ίδιο και νιώθουμε χαρούμενοι.Νομίζουμε, ξαφνικά πώς όλα τα λαμπιόνια του σπιτιού μας θα φωτίσουν και τις καρδιές μας.
Έτσι ελπίζω και εγώ κάθε χρόνο. Κάθε Χριστούγεννα.Και έτσι κι εγώ, κάθε χρόνο κάνω σαν παιδί. Είμαι παιδί. Για πάντα θα είμαι παιδί.
Στολίζω κάθε γωνιά ,καλύπτω τα πάντα με χρυσόσκονες και πολύχρωμες μπάλες ,στολίδια και περιμένω.
Περιμένω..πότε θα γίνει το ΜΠΑΜ.Πότε θα νιώσω ελεύθερη. Δυνατή. Χωρίς φοβίες, χωρίς μελαγχολίες.
Περιμένω, πότε θα γίνω κι εγώ σαν κάτι ανθρώπους που ότι και αν τους συμβεί γελούν.
Γιατί γελούν; Πώς μπορούν ; Πώς μπορούν να ελέγχουν τα συναισθήματά τους;Τους ζηλεύω, αλήθεια.
 Είναι λες και έχουν ένα δοσομετρικό κουτί-ας το φανταστούμε κόκκινο-και παίρνουν λίγο από θυμό, λίγο από λύπη, λίγο από απελπισία...Απ' τα μαύρα, όλα από λίγο.Για τις χαρές δεν μας ενδιαφέρει. Το πολύ το έχουν και αυτοί, και εμείς. Είναι εύκολο.
Ζηλεύω. Θέλω κι εγώ να ξυπνάω το πρωί και όποτε στενοχωριέμαι να έχω την ικανότητα να τα κλείνω όλα σ' αυτό το κουτί...να μπορώ να σφραγίζω τις λύπες όλες εκεί, έτσι απλά. 

Ξαφνικά, ζαλίζομαι. Όλα γυρίζουν. Όλα χάνονται.
Αποφασίζω να ηρεμήσω.
 Ξαπλώνω.Γυρίζω το βλέμμα μου και βλέπω εκείνη.


''Είναι βράδυ. Πρέπει να κοιμηθεί. 
Βγάζει τα γυαλιά της,κοιτάει το κομοδίνο και κλείνει το κόκκινο κουτί.
Είναι ελεύθερη.''

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου