Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάϊος, 2013
Εικόνα
Το μπλε δαχτυλίδι, οι νεράιδες και τα βιβλία στο γραφείο.
Όλα ένα πρόσωπο.

Ένα πρόσωπο που γιορτάζει σήμερα. 
Αυτή είναι η δική μου νεράιδα. Μοναδική. Προσωπική. Αυτή που αντί για παιχνίδια μου έπαιρνε βιβλία ,και εγώ αντί να τα πετάω και να τσαντίζομαι μαζί της , τα διάβαζα μανιωδώς. (-Ναι, τέτοια ήμουν).
Αυτή που με πήγε πρώτη φορά θέατρο. Αυτή που δεν έπαψε ποτέ της να με φροντίζει. Αυτή που χωρίς να μιλήσω με καταλαβαίνει κατευθείαν. Πώς το κάνει αυτό;
Ερώτηση κοινού: Γιατί όλες οι μαμάδες έχουν αυτό το χάρισμα; Δεν τους λες τίποτα και καταλαβαίνουν τα πάντα. Τι κι αν θέλεις να κρυφτείς αργά ή γρήγορα θα σε καταλάβουν.
Περίεργα όντα. Νεράιδες. Οι περισσότερες.

Θυμάμαι κάτι μήνες πριν. Που ήμουν μόνη. Χωρίς κανέναν. Που εξαιτίας καταστάσεων,ατόμων,συνθηκών έπιασα τον πάτο, αυτή ήταν εκεί. Είχε το ραβδί της και με την νεραιδόσκονή της απάλυνε τον πόνο. Μπορεί να έκανε πράγματα που να με εκνεύρισαν. Όμως λίγο καιρό μετά, μαθαίνοντας πράγματα είδα πόσο δίκιο είχε. Και πόσο άδικο είχα εγώ …

(συνέχεια)

Εικόνα
...Δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Τον τελευταίο καιρό είχε ανήσυχο ύπνο.Έβλεπε συνέχεια εφιάλτες.
Ήταν λέει εκείνος, όμορφος πολύ, με κατάλευκο δέρμα σ'ένα θέατρο. Εκείνος βρίσκονταν πάνω στη σκηνή. Μόνος. Πηγαινοερχόταν και υποδύονταν έναν ρόλο. Δεν θυμάται ποιο ρόλο έκανε. Κάτι από Στρίντμπεργκ πρέπει να ήταν. Από κάτω το θέατρο άδειο. Μόνο εκείνη η θέση στο κέντρο της πλατείας ήταν πιασμένη. Από εκείνην. Την αρλεκίνα του. Όμως πάντα, λίγο πριν τελειώσει η παράσταση και η αυλαία κλείσει, η σκηνή γέμιζε αίματα.  Κάθε βράδυ το ίδιο όνειρο. Σηκωνόταν κι άναβε τσιγάρο. Το είχε κόψει...αλλά ''κακή συνήθεια'', επανήλθε. Πήγαινε στην βιβλιοθήκη. Είχε μία στοίβα με ταξιδιωτικές κάρτες. Παρίσι, Βερολίνο, Ρώμη, Μπριζ..τόσα μέρη. Τις είχαν αγοράσει μαζί.Έκαναν όνειρα. Ήταν αστείο. Αλλά έκαναν όνειρα πώς θα γύριζαν τον κόσμο.

Κουράστηκε. Πέρασαν 2μήνες και ήταν μόνος. Μόνος με το ηλίθιο εκείνο ξυπνητήρι , που του θύμιζε όμως ότι πρέπει να βγει. Να ζήσει. Δεν είχε άλλη επιλογή. Φό…

Ο Αρλεκίνος

Εικόνα
Επτά. Το ξυπνητήρι χτυπά. Χτυπά,όπως κάθε μέρα! Μ'αυτόν τον εκνευριστικό ήχο που σου σπάει τ'αυτιά. Ανυπόφορος,δυνατός,ασταμάτητος.  Δεν τον αντέχει! Νιώθει πώς κάθε φορά που χτυπάει το κεφάλι του θα σπάσει. Βουητά! Βουητά παντού! Κι αυτό το ηλίθιο ξυπνητήρι εκεί. Να του θυμίζει ότι ήρθε η ώρα να σηκωθεί. Δεν τ'αλλάζει όμως,όσο κι αν τον εκνευρίζει. Είναι μία ηλίθια συνήθεια που δεν μπορεί πλέον να αποχωριστεί. Τόσες συνήθειες. Καλές,κακές, όλες σ'ένα τσουβάλι. Δεν τις ξεχωρίζει πια!
Κουράστηκε; Βαρέθηκε; Ποιος ξέρει! ίσως απλά ''συνήθισε'' να ζει μ'αυτές. 
Δεν πλένεται το πρωί. Ίσα που σηκώνεται και τρέχει να φτιάξει καφέ. Κι άλλη συνήθεια. Σκέτος,πικρός. Για να του τσιτώνει τα νεύρα. Λες και δεν ήταν ήδη αρκετά... -Δεν βαριέσαι-

Το σπίτι μικρό.Ακατάστατο.Χαρτιά πεταμένα παντού,βιβλία,εφημερίδες. Όλα στοιβαγμένα σε μία μικρή βιβλιοθήκη. Εκεί στην άκρη του σαλονιού. Κάθε απόγευμα απ'εκεί ξεπηδούσαν ρόλοι. Μπρεχτ, Τσέχοφ  Ουίλιαμς  κάποιοι απ'…