Δευτέρα, 6 Μαΐου 2013

Ο Αρλεκίνος

Επτά. Το ξυπνητήρι χτυπά. Χτυπά,όπως κάθε μέρα! Μ'αυτόν τον εκνευριστικό ήχο που σου σπάει τ'αυτιά. Ανυπόφορος,δυνατός,ασταμάτητος.  Δεν τον αντέχει! Νιώθει πώς κάθε φορά που χτυπάει το κεφάλι του θα σπάσει. Βουητά! Βουητά παντού! Κι αυτό το ηλίθιο ξυπνητήρι εκεί. Να του θυμίζει ότι ήρθε η ώρα να σηκωθεί. Δεν τ'αλλάζει όμως,όσο κι αν τον εκνευρίζει. Είναι μία ηλίθια συνήθεια που δεν μπορεί πλέον να αποχωριστεί. Τόσες συνήθειες. Καλές,κακές, όλες σ'ένα τσουβάλι. Δεν τις ξεχωρίζει πια!
Κουράστηκε; Βαρέθηκε; Ποιος ξέρει! ίσως απλά ''συνήθισε'' να ζει μ'αυτές. 
Δεν πλένεται το πρωί. Ίσα που σηκώνεται και τρέχει να φτιάξει καφέ. Κι άλλη συνήθεια. Σκέτος,πικρός. Για να του τσιτώνει τα νεύρα. Λες και δεν ήταν ήδη αρκετά... -Δεν βαριέσαι-

Το σπίτι μικρό.Ακατάστατο.Χαρτιά πεταμένα παντού,βιβλία,εφημερίδες. Όλα στοιβαγμένα σε μία μικρή βιβλιοθήκη. Εκεί στην άκρη του σαλονιού. Κάθε απόγευμα απ'εκεί ξεπηδούσαν ρόλοι. Μπρεχτ, Τσέχοφ  Ουίλιαμς  κάποιοι απ'τους συγγραφείς τους. Του άρεσε να τους διαβάζει και ύστερα να τους παίζει.Να τους παίζει σ'εκείνην! Μπορεί να μην την έβλεπε, όμως ήταν εκεί. Την ένιωθε και κάθε απόγευμα της έπαιζε από έναν ρόλο. Δεν κουραζόταν ποτέ! Αφού ήταν γι'αυτή θα μπορούσε να παίζει όλο το βράδυ. Πάντα του έλεγε ότι ήταν εξαιρετικός! Ότι είχε κάτι στο βλέμμα του που μαγνήτευε τους άλλους.
''Πρέπει να παίξεις σε μεγάλες σκηνές'',του έλεγε. Δεν την πίστευε. Γελούσε γλυκά και ύστερα την έπαιρνε αγκαλιά. Κάθε μέρα μαζί. Γλυκιά ''συνήθεια'' αυτή. Απ'αυτές που ήθελε να έχει για πάντα! Ήθελε! Και ; Tι κι αν ήθελε. Έφυγε. Έφυγε μακριά!
Στην αρχή σκέφτηκε ότι βαρέθηκε. Ότι βαρέθηκε τους ηλίθιους ρόλους του και την ''Υποκριτική'' ζωή του!'' Όχι Όχι. Ζούσε γι'αυτό'', σκεφτόταν.

Οι μέρες πέρασαν και δεν είχε φανεί! Εκείνος έπρεπε να δουλέψει. Να βάλει εκείνο το άθλιο χαμόγελο και να βγει να διασκεδάσει τον κόσμο. Ήταν αρλεκίνος,βλέπετε! 
Κάθε μέρα,έπρεπε να ξυπνάει από νωρίς, να βάφεται και να βγαίνει στους δρόμους. Του άρεσε η δουλειά του,αλλά ονειρευόταν την σκηνή. Την αυλαία.  ''Είχε ταλέντο'' του είχε πει.
 Εκεί σε μια υπαίθρια παράσταση,την γνώρισε. Ήταν αργά. Βράδυ χειμώνα. Πλέον δεν είχε κίνηση και ο αρλεκίνος ήταν έτοιμος να φύγει.
-''Στάσου''.  Γύρισε το κεφάλι του και είδε εκείνη.  Ήταν πανέμορφη.
-''Θα παίξεις κάτι και για εμένα''; 

Δεν χρειάστηκε να μιλήσει. Απλά ξεκίνησε να παίζει. Από εκείνο το βράδυ,έγιναν αχώριστοι. Ήταν πλέον η ''αρλεκίνα'' του!

(συνεχίζεται)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου