Κυριακή, 12 Μαΐου 2013

Το μπλε δαχτυλίδι, οι νεράιδες και τα βιβλία στο γραφείο.


Όλα ένα πρόσωπο.

Ένα πρόσωπο που γιορτάζει σήμερα. 


Αυτή είναι η δική μου νεράιδα. Μοναδική. Προσωπική. Αυτή που αντί για παιχνίδια μου έπαιρνε βιβλία ,και εγώ αντί να τα πετάω και να τσαντίζομαι μαζί της , τα διάβαζα μανιωδώς. (-Ναι, τέτοια ήμουν).
Αυτή που με πήγε πρώτη φορά θέατρο. Αυτή που δεν έπαψε ποτέ της να με φροντίζει. Αυτή που χωρίς να μιλήσω με καταλαβαίνει κατευθείαν. Πώς το κάνει αυτό;
Ερώτηση κοινού: Γιατί όλες οι μαμάδες έχουν αυτό το χάρισμα; Δεν τους λες τίποτα και καταλαβαίνουν τα πάντα. Τι κι αν θέλεις να κρυφτείς αργά ή γρήγορα θα σε καταλάβουν.
Περίεργα όντα. Νεράιδες. Οι περισσότερες.

Θυμάμαι κάτι μήνες πριν. Που ήμουν μόνη. Χωρίς κανέναν. Που εξαιτίας καταστάσεων,ατόμων,συνθηκών έπιασα τον πάτο, αυτή ήταν εκεί. Είχε το ραβδί της και με την νεραιδόσκονή της απάλυνε τον πόνο. Μπορεί να έκανε πράγματα που να με εκνεύρισαν. Όμως λίγο καιρό μετά, μαθαίνοντας πράγματα είδα πόσο δίκιο είχε. Και πόσο άδικο είχα εγώ που την είχα κατηγορήσει για το τίποτα.

Η δική μου νεράιδα έχει περάσει πολλά. -Προβλήματα πολλά,προβληματικοί άνθρωποι και περίεργες καταστάσεις,παντού-. Είναι όμως εκεί.. Η αλήθεια είναι ότι είμαι απ'τους τυχερούς. Έχω μία νεράιδα για μητέρα και έναν πατέρα που κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί μου λέει ''σ'αγαπώ''

**το μπλε δαχτυλίδι, είναι εδώ μαμά. Με προστατεύει,όταν λείπεις εσύ.





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου