Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2013

A Day without a Laughter is a day wasted

Smile-Nat King Cole

Έτσι είχε πει ο Τσάρλι Τσάπλιν.Μην αφήνεις την μέρα σου χωρίς χαμόγελο.
Δεν ξέρω αν συμφωνώ απόλυτα.Το ποτήρι είναι πάντα μισογεμάτο για εμένα,αλλά πιστεύω βαθιά μελαγχολικές στιγμές.Ίσως κάποιες φορές να τις έχουμε περισσότερο ανάγκη. Όμως να!Ακόμη κι αυτές τις ημέρες,προσπάθησε. Προσπάθησε έστω να χαμογελάσεις. Όχι να γελάσεις,ένα χαμόγελο μόνο.
Φοβάσαι. Προτιμάς ίσως την ευκολία της λύπης σου,θα πει κάποιος. Δεν θέλεις να σε ξυπνήσουν. Θέλεις να μένεις με τα δάκρυα στο πρόσωπο και τη σιωπή της θλίψης σου.
Δεν είναι δύσκολο. Ούτε καν που θα το καταλάβεις,της λέει. Α,να! αναφώνησε. Κάτι βλέπω.Οι μύες της αρχίζουν και συσπώνται σιγά σιγά. Το πρόσωπό της φωτίστηκε.Τι ομορφιά μπορεί να δώσει ένα χαμόγελο!,σκέφτηκε.Ένα χαμόγελο αληθινό...
Να λοιπόν που τα κατάφερες. Αυτή είναι η πρώτη εκδοχή.Η όμορφη. Η αισιόδοξη.

Όμως πόσοι από εμάς την πιστεύουν πραγματικά; Γιατί δεν νομίζω να μην την θέλει κανείς.Πόσοι άνθρωποι τριγύρω σου κρύβονται πίσω από τεράστια χαμόγελα. Τους συναντάς καθημερινά. Στους δρόμους, στο μετρό. Φαίνονται χαμογελαστοί κι όμως το βλέμμα τους είναι υγρό.
Κι είναι κι αυτοί με τα δυνατά γέλια, αυτά τα χαχανητά που δεν μπορείς να τ'ακούς. Αυτά τα υποκριτικά,τα ειρωνικά που δήθεν χαίρονται.
μήπως να εννοούσε αυτήν την εκδοχή,ο Chaplin;
Τα ψεύτικα χαμόγελα;
Μπορεί.
Δεν είναι δύσκολο. Ούτε καν που θα το καταλάβεις,της λέει.Είχε περάσει δύσκολα τον τελευταίο καιρό. Όμως πάντα ήταν μ'αυτό το μόνιμο χαμόγελο στο πρόσωπο,που φαίνονταν πλέον τόσο ανόητο. τόσο ψεύτικο. Κλάψε,κλάψε πια. Δεν γίνεται,σκέφτηκε. Ούτε θυμώνει,ούτε νευριάζει,πάντα μ'αυτό το εκνευριστικό χαμόγελο. Γιατί φοβάσαι να δείξεις την θλίψη σου;
.... Τι έγινε; Γιατί δεν μιλάς,την ρώτησε. Πηγαινοερχόταν στο δωμάτιο, ώσπου γύρισε και την κοίταξε. Είχε ανάψει τσιγάρο και το πρώτο δάκρυ κύλησε.Έτρεξε και την αγκάλιασε.
Να  που τα κατάφερε κι αυτή. Τελείωσε και αυτή η εκδοχή. Φαίνεται θλιβερή. Όμως δεν είναι. Δεν είναι θλιβερό να εκφράζεις τα αισθήματά σου. Ακόμη κι αν αποτελούνται από δάκρυα, φωνές, κλάματα. Θλιβερό είναι να μένεις στοιχειωμένος στην ουτοπία σου, νομίζοντας ότι έτσι θα είσαι ευτυχισμένος.


(*Νομίζω ότι πάντα θα προτιμώ την πρώτη εκδοχή).