Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Οκτώβριος, 2013

Αισθήσεις

Εικόνα
Το ταξίδι έχει ξεκινήσει. Ακούει τον κόσμο γύρω της..τον ''τρυπάει'' τώρα πια αυτή με το βλέμμα της..ένα βλέμμα δυνατό,που δεν κρύβεται πια.
Κάθε χρόνο κάνει το ίδιο ταξίδι. Συνέχεια. Όποτε μπορεί.Κι ας έγινε ότι έγινε.Δεν την πληγώνει να επιστρέφει εκεί,μάλλον τα σκέφτεται τώρα και χαμογελά.

Μυρωδιές,φωνές,ψίθυροι,ακόμη κι εκείνα τα αδιάκριτα βλέμματα που είναι προσκολλημένα πάνω της.
Κι όλα αυτά έμοιαζαν σαν ένα τεράστιο κουβάρι αισθήσεων που την πλακώνει κάθε μέρα,από εκείνο το καλοκαίρι.Από εκείνο το καλοκαίρι που η ζωή της άλλαξε μια για πάντα...
Από μικρή αναρωτιόταν πώς θα ήταν άραγε εάν έχανε μία απ'τις αισθήσεις της. Φοβόταν.. Πώς θα ζούσε; Όλα της φαίνονταν τόσο αυτονόητα.. 
Και σε ποιον δεν φαίνονται άλλωστε.Έτσι και εκείνη δεν μπορούσε να φανταστεί δύο χρόνια πριν ότι θα της συνέβαινε κάτι τέτοιο.Τότε όλα της φαινόντουσαν ασήμαντα,σχεδόν ανούσια.Πεζά. Εκνευρίζονταν με τον κόσμο που κοιτούσε επίμονα τον άλλο,ποιος ο λόγος να παρακολουθείς τις κινήσεις,τα…

.A tout le monde.

Εικόνα
..να μπορούσα με μία στροφή να γυρίζω τον κόσμο.
..να κλείνω τα μάτια,και να παίζω όπως παιδί.
..να ονειρεύομαι μέρη,εκδρομές,ταξίδια όσο πιο
μακριά γίνεται.
..είμαι ακόμη παιδί.κλείνω τα φώτα. ..κλείνω τα μάτια, παίρνω μία ανάσα  και γυρίζω ,γυρίζω.
(Δεν θέλω να σταματήσω,μ'αρέσει αυτό το παιχνίδι).
Τελικά τα δάχτυλά μου σταματούν
σ΄εκείνο το μέρος που κάποτε ονειρευόμουν να κάνω τόσα
πράγματα..και πώς άλλαξαν οι καιροί.
και πώς άλλαξαν οι σκέψεις και τα όνειρα
και ξαφνικά όλα αυτά φαίνονται σαν χθες.
και είναι σαν χθες. Ξανά γυρίζω...που θα με βγάλει άραγε δεν ξέρω. το μόνο που θέλω,είναι να είμαι εκεί. μόνη;μπορεί και μόνη... ..αλλά δεν με νοιάζει
Εικόνα
Έτρεχε. Με τα πόδια γυμνά ,νιώθοντας τα πεσμένα φύλλα και το νωπό ακόμα απ'την βροχή,χώμα, στο σώμα της.
Μία αέρινη φιγούρα μπορούσες να διακρίνεις από μακριά. Ένα αερικό που έτρεχε ανέμελο,χωρίς να το νοιάζει αν λερωθεί,αν πέσει,αν χτυπήσει. Θα σηκωνόταν.
Δεν μπορούσες να διακρίνεις το πρόσωπό της. Ήταν τόσο κοντά, αλλά τόσο μακριά συγχρόνως. Ίσως να διέκρινες ένα χαμόγελο. Πλατύ,γλυκό,με μία δόση ειρωνείας όμως.
Τα μαλλιά της μακριά,κάλυπταν τους ώμους της,αγκάλιαζαν το σώμα της ζεστά.
..Δεν είχε σταματήσει. Συνέχιζε να τρέχει. Αναρωτιόσουν τι προσπαθούσε να αποφύγει. Ποιον φοβόταν. Από ποιον ήθελε να κρυφτεί.
Δεν καταλαβαίνεις όμως. Τρέχει,αλλά δεν αγωνιά. Γελάει. Γελάει δυνατά. Σχεδόν παγερά αυτή τη φορά. Σπάει η γλυκιά εικόνα της.
Γίνεται όλο και πιο ψυχρή. Όλο και πιο απόμακρη. Την χάνεις για μερικά δευτερόλεπτα.
Αγωνιάς.
''Τι να απέγινε άραγε'';
Κάθεσαι,να ξαποστάσεις. Λαχάνιασες. Τόση ώρα την κυνηγούσες.Εκείνη έτρεχε αμέριμνη,αψηφώντας τα πάντα,αλλά εσύ δεν …