Δευτέρα, 28 Οκτωβρίου 2013

Αισθήσεις



Το ταξίδι έχει ξεκινήσει. Ακούει τον κόσμο γύρω της..τον ''τρυπάει'' τώρα πια αυτή με το βλέμμα της..ένα βλέμμα δυνατό,που δεν κρύβεται πια.
Κάθε χρόνο κάνει το ίδιο ταξίδι. Συνέχεια. Όποτε μπορεί.Κι ας έγινε ότι έγινε.Δεν την πληγώνει να επιστρέφει εκεί,μάλλον τα σκέφτεται τώρα και χαμογελά.

Μυρωδιές,φωνές,ψίθυροι,ακόμη κι εκείνα τα αδιάκριτα βλέμματα που είναι προσκολλημένα πάνω της.
Κι όλα αυτά έμοιαζαν σαν ένα τεράστιο κουβάρι αισθήσεων που την πλακώνει κάθε μέρα,από εκείνο το καλοκαίρι.Από εκείνο το καλοκαίρι που η ζωή της άλλαξε μια για πάντα...
Από μικρή αναρωτιόταν πώς θα ήταν άραγε εάν έχανε μία απ'τις αισθήσεις της. Φοβόταν.. Πώς θα ζούσε; Όλα της φαίνονταν τόσο αυτονόητα.. 
Και σε ποιον δεν φαίνονται άλλωστε.Έτσι και εκείνη δεν μπορούσε να φανταστεί δύο χρόνια πριν ότι θα της συνέβαινε κάτι τέτοιο.Τότε όλα της φαινόντουσαν ασήμαντα,σχεδόν ανούσια.Πεζά. Εκνευρίζονταν με τον κόσμο που κοιτούσε επίμονα τον άλλο,ποιος ο λόγος να παρακολουθείς τις κινήσεις,τα βλέμματα; Μέχρι και ο ήλιος τα πρωινά την ενοχλούσε. Της έκαιγε το δέρμα,της ''τσουρούφλιζε'' τα μάτια.

Τι όμορφες στιγμές,μικρές,καθημερινές μπορείς να ζήσεις.
Αρκεί να μην είσαι ''τυφλός''.
Δεν το είχε καταλάβει μέχρι να συμβεί εκείνο το ατύχημα.Τώρα πια ξέρει ότι έχασε πολλά.Βέβαια, ''ο καθένας βλέπει ότι θέλει να δει'',έτσι δεν λένε;
Αυτό έκανε και εκείνη τόσα χρόνια.Και ήταν περισσότερο ''τυφλή'' απ'ότι είναι τώρα.Τώρα έμαθε να αγκαλιάζει κάθε είδους αίσθηση...που πάντα αγνοούσε.
Αλλά περισσότερο αγγίγματα.
Έτσι αισθανόταν τους άλλους δίπλα της. Ξαφνικά τα πάντα γινόντουσαν πιο ζεστά,πιο οικεία. Γι'αυτό της άρεσε να αγγίζει το καθετί.

...έφτασε.Όλος ο τόπος μύριζε θυμάρι. Έχει μάθει ,αναγνωρίζει πλέον τα πάντα.Δεν ήθελε να πάει σπίτι.Ήθελε να περπατήσει,εκεί λίγο ξυπόλητη,να αισθανθεί ζωντανή ξανά.Όπως αισθάνεται κάθε φορά όταν γυρίζει σ'αυτόν τον τόπο. Κι ας έχασε τόσα εκεί.

Πάει και κάθεται στο παράθυρο.Αφήνει τον αέρα να της ''τρυπήσει'' τα κόκαλα.Παίζει με τον ήλιο και τα χέρια της. Νιώθει ότι θα πιάσει τον ήλιο και θα καεί.
Δεν φοβάται να καεί.
Τόσα χρόνια έλιωνε στην προστασία της ζωής της κι όμως δεν ήταν ευτυχισμένη.Είχε ξεχάσει,να αγαπάει,να ζει...


Κρυώνει.Κλείνει το παράθυρο.
''Αύριο θα πάει να δει την θάλασσα''.



4 σχόλια: