Σάββατο, 21 Δεκεμβρίου 2013

Dear Santa

''Αγαπημένε μου Άι Βασίλη σου εύχομαι καλά Χριστούγεννα και υγεία. Θα ήθελα να ζητήσω κάποια δώρα για την οικογένεια μου. Για τον μπαμπά μου θέλω να ζητήσω να ξεκουραστεί αυτές τις μέρες ,όπου δουλεύει πολύ για εμάς. Για την μαμά θα ήθελα να ζητήσω να είναι ευτυχισμένη και να ξεπεράσει τον θάνατο της γιαγιάς. Για την Μίνα θα ήθελα να της φέρεις το σπίτι της Lilou.*Για εμένα πρώτα θα ήθελα να μου φέρεις την φιλία μου* και ένα computer. A,μαζί με το σπίτι θέλω να φέρεις και μία κούκλα Lilou μωρό για την Μίνα.''
Μαρία
* (Υπ1. για τους παλαιότερους, αλλά και για τους νεώτερους που δεν θυμούνται, αυτά ζητούσα: http://www.youtube.com/watch?v=Gtk8Vw2iLzU)
*(Υπ.2: φιλία μου(;) μάλλον θα είχα τσακωθεί με την κολλητή μου.δεν θυμάμαι).

 Είναι λίγο αστείο το παραπάνω απόσπασμα, αλλά σήμερα ψαχουλεύοντας διάφορα συρτάρια βρήκα πληθώρα γραμμάτων και ζωγραφιών απ'την παιδική μου ηλικία. Εδώ πρέπει να είμαι γύρω στα 9. Αυτό που μου έκανε ωστόσο μεγάλη εντύπωση δεν είναι προφανώς ο λόγος μου, ο οποίος είναι πολύ απλοϊκός και παιδικός ,αλλά το γεγονός ότι ήμουν 9 χρονών και δεν σκέφτηκα πόσα δώρα θα ήθελα εγώ σαν παιδί να μου φέρει ο Άι Βασίλης, αλλά σκέφτηκα πρώτα τα δώρα που θα ήθελα να αποκτήσει η οικογένειά μου. Είναι χαζό, αλλά διαβάζοντάς το συγκινήθηκα. Συγκινήθηκα μ αυτά που ζητούσα ,με την παιδική μου αφέλεια και αθωότητα και πραγματικά κατάλαβα και συνειδητοποίησα , γιατί όλοι λένε ότι τα παιδιά έχουν συνήθως αγνή ψυχή και συναισθήματα. 


Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε. σχεδόν 11. Έχω ζήσει και όμορφα και άσχημα Χριστούγεννα , όμως όσο και απαισιόδοξη και αν υπήρξα πολλές φορές προσπάθησα, να χαμογελάω. Δεν έχω να βγάλω κανένα ουτοπικό λογύδριο ότι τα πράγματα είναι καλά, ή θα γίνουν καλύτερα. Πολλοί εκεί έξω, πολλοί γύρω μας δεν θα περάσουν τα Χριστούγεννα που ονειρεύονται. Με μία ζεστή αγκαλιά, με την οικογένειά τους, με φίλους παίζοντας χαρτιά και γελώντας, ή πίνοντας κρασιά σε ρεμπετάδικα και μπουζούκια.  Αλλά, υπάρχουν δύο λύσεις για όλο αυτό. Να το αφήσουμε, να πούμε ότι του χρόνου ίσως τα πράγματα καλύτερα και να το αφήσουμε στην μοίρα του, ή να πλησιάσουμε αυτούς τους ανθρώπους,να τους δώσουμε λίγη αγάπη και ζεστασιά.Έστω τώρα. Αν και η πραγματική αγάπη δεν δωρίζεται τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά. Δεν είμαι, δεν είσαι καμία μητέρα Τερέζα, κανένας μεσσίας ή ''φιλάνθρωπος''. Εξάλλου και αυτά έχουν καταντήσει ψεύτικα. Αλλά έναν φίλο που είναι μόνος , μπορεί να τον καλέσεις σπίτι σου να πιείτε ένα ποτήρι κρασί.
Δεν θα σου κοστίσει και πολύ έτσι;