Πέμπτη, 20 Φεβρουαρίου 2014

Silenzio

Δεν ήξεραν που είχαν βρεθεί.
Είχαν απομακρυνθεί μακριά απ'την πόλη.
Αλλά δεν τους ένοιαζε και πολύ. Ήταν νέοι. Ήταν ερωτευμένοι. Ήταν μόνοι τους.
Ακόμη και στην άκρη της γης να βρισκόντουσαν, θα έμεναν εκεί. Μόνο αν ήξεραν ότι θα έχουν ο ένας τον άλλον.
εκείνη 20 χρονών είχε αφήσει το σπίτι της και τα δεσμά του. ζούσε χρόνια στο γυάλινο κόσμο που είχαν χτίσει οι γονείς της γύρω απ' αυτήν. Δεν ήταν θυμωμένη όμως μαζί τους. Τους καταλάβαινε. Ίσως και εκείνη μετά από είκοσι χρόνια να είναι έτσι. Τουλάχιστον μεγάλωσε μ΄ αγάπη. Πολλή αγάπη. Αλλά το πουλί άνοιξε τα φτερά του. Έπρεπε να τ' ανοίξει. Και το κλουβί άνοιξε απότομα τις πόρτες του όταν γνώρισε εκείνον.

Δεν ήταν πολύ μικρός. Σε λίγο καιρό θα έκλεινε τα 27. Δεν την ενδιέφερε και πολύ η διαφορά ηλικίας που είχαν. Δεν την ένοιαζε αυτό. Είχαν μία δική τους επικοινωνία. Τόσο έντονη. σχεδόν μαγική. Τον θαύμαζε. Τον θαύμαζε για την επιμονή του,για την τρυφερότητα του, για την ηρεμία που είχε και τόσο πολύ εκείνης της έλειπε,για την ασφάλεια που της παρείχε. Ξέρεις φοβόταν. Φοβόταν μη τον χάσει.Όταν ήταν δίπλα του ήταν ευτυχισμένη, ήρεμη. Ξεχνούσε τους φόβους της, τις ανασφάλειες τις. Καθετί που την βάραινε. Το μόνο που ήθελε ήταν η αγκαλιά του. Ή απλώς εκείνο το βλέμμα του. Εκείνο το βλέμμα που η ησυχία τα έλεγε όλα.
Ανέβασε απότομα το χειρόφρενο.
Την κοίταξε.
-'Έλα μαζί μου'.
-'Πού πάμε΄;
...-Δεν ξέρω ,όπου μας βγάλει.
Περπατούσαν ώρα. Το αυτοκίνητο ίσα που το διέκριναν.Δεν τους ένοιαζε... Βούλιαξαν στο βρεγμένο χώμα και τα σώματά τους καλύφθηκαν απ'τα λουλούδια.

την κοίταξε πάλι. Δεν της άρεσε να την κοιτάζουν στα μάτια. Ντρεπόταν. Αγχωνόταν. λένε πώς τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής. πώς απ'τα μάτια καταλαβαίνεις τα αισθήματα του άλλου. Αυτό φοβόταν λοιπόν..με τους ανθρώπους. δεν ήθελε να την κοιτάζουν. Ένοιωθε ευάλωτη. Αδύναμη.
Αυτή τη φορά όμως,ήθελε να του πει πολλά. Χωρίς να μιλήσει. Χωρίς να βγάλει άχνα. Σήκωσε το βλέμμα της και τον κοίταξε κι εκείνη. Γλυκά. Τρυφερά...

Ησυχία.
Silence.
Silencio.

Μία λέξη, σε τόσες γλώσσες.
Τελικά είχε πολλές φοβίες. Δεν της άρεσε η σιωπή. Ναι. Ούτε αυτό. Μάλλον φοβόταν μην εκτεθεί. Πολλές φορές όταν δεν  μιλάς λες πιο πολλά. Τα λόγια καλύπτουν πολλά. Και κυρίως συναισθήματα. Μαζί του δεν την ένοιαζε να μην μιλάνε.
Μπορούσε να κάθεται ξαπλωμένη μαζί του και να τον κοιτάει με τις ώρες. Μες στα μάτια. Χωρίς να μιλάει. Διαλύοντας τους φόβους της. Μαζί του γινόταν μια άλλη.
Ήθελε να ξέρει πόσο ερωτευμένη ήταν μαζί του.
... Πρέπει να κοιτούσαν ο ένας τον άλλον ώρα πολλή. Έβαλε ψύχρα. Χωρίς να μιλήσει,έβγαλε την ζακέτα του και της την έδωσε. Εκείνη όμως ήταν κατσουφιασμένη. Δεν ήθελε τη ζακέτα του.
Την κοίταξε πονηρά.
Γέλασε και την πήρε αγκαλιά.
Και κοιμήθηκαν όλο το βράδυ έτσι.
Μόνοι. Αγκαλιά με την αγάπη τους.

Πέμπτη, 13 Φεβρουαρίου 2014

Φεβρουάριος 2014


Φίλοι και φίλες,
μετά από το τέλος του δυσοίωνου 2013 και τον ερχομό του 2014 , θυμήθηκα πώς έχω ένα μπλογκ και πώς το έχω αφήσει στην μοίρα του να αραχνιάζει.
Εντάξει, για να δικαιολογηθώ,δεν είναι έτσι ακριβώς. Λίγο το γεγονός ότι δεν υπήρχε έμπνευση - πέρα από κάτι σκόρπιες γραμμές & ένα διήγημα- ,λίγο ότι έδινα μαθήματα μ' άφησαν πίσω.
To 2014 μπήκε ήρεμα, ίσως λίγο αδιάφορα, αλλά όμορφα.
Τέλος πάντων. Ο Φλεβάρης μπήκε και θυμήθηκα πόσο σιχαινόμουν αυτόν το μήνα από μικρή.
Αδιάφορος τελείως. Είναι αυτό που λέμε ότι έχει την τύχη να είναι μετά τα Χριστούγεννα και πριν το Πάσχα και εκείνος περνιέται στο ντούκου.
Εντάξει έχει τις απόκριες που πλέον καταντούν τόσο κοινότυπες παντού μ αποτέλεσμα να βλέπουμε κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια. Γυναίκες σέξι καλόγριες, αστυνομικίνες , νοσοκόμες ,κλπ και άντρες που συνήθως βαριούνται τη ζωή τους και κάθονται μόνο, να απολαύσουν το ''θέαμα''.
* Ξέρω τι σκέφτεσαι... Ότι είμαι η στριφνή 20χρονη που δεν της αρέσει τίποτα.Η αλήθεια είναι ότι την γκρίνια την έχω στο τσεπάκι, αλλά ρε γαμώτο λίγη πρωτοτυπία δεν έβλαψε κανέναν.*
Κι άλλος ένας λόγος που σιχαινόμουν τον Φεβρουάριο. Δεν χαιρόμουν τις απόκριες. 2 σαββατοκύριακα και τέλος. Ε,σιγά.

**Προσοχή. Ακολουθεί anti-βαλεντινικό μήνυμα**.

Valentine's Day.
Ημέρα των ερωτευμένων.
Λουλούδια. Κόκκινα τριαντάφυλλα παντού. Τούρτες σοκολάτας σε σχήμα καρδιάς, κόκκινα εσώρουχα, κόκκινο κρασί, εστιατόρια και ότι άλλο ρομαντικό και αγαπησιάρικο μπορείτε να φανταστείτε. Α! Και αρκουδάκια. Και καρτούλες. Όλα σε σχήμα καρδιάς.

Χμ. Θυμάμαι από μικρή τους δικούς μου να ''γιορτάζουν''. Όχι με τόσο ζουζουνιάρικα πράγματα.. αλλά ήταν ευκαιρία να φάμε οικογενειακώς παστούλες και να στολίσουμε το σπίτι με λουλούδια.

Χμ. Και θυμάμαι. Ότι ναι μεν ωραία όλα αυτά. Αλλά πόσο τα απεχθανόμουν. 
Αρχικά Ο Βαλεντίνος, σύμφωνα με τον θρύλο, υπήρξε ιερωμένος του 3ου αιώνα, ο οποίος σε πείσμα των αυτοκρατορικών διαταγών δεχόταν να παντρέψει νεαρούς στην ηλικία ερωτευμένους, γλιτώνοντας με αυτό τον τρόπο τους άρρενες από τη στρατιωτική θητεία. 
Αυτά σχετικά με το ιστορικό υπόβαθρο. Η γιορτή σαν γιορτή καθιερώθηκε πολύ αργότερα στην μεσαιωνική Αγγλία.'Ολα καλά μέχρι εδώ. Και εγώ αναρωτιέμαι, πώς ένα ''μαρτύριο'' γυρίσαμε να το γιορτάζουμε έτσι. Δεν λέω γλυκύτατος ο ιερωμένος, αλλά δεν τον έφαγαν για να αγοράζουμε σοκολατάκια lacta για το φίλο μας.
Πέρα λοιπόν ,απ'το γεγονός ότι η μέρα του Αγ. Βαλεντίνου είναι ίσως η εμπορικότερη μέρα του χρόνου ,μιας και μας την πλασάρουν παντού ( μην ανοίξετε τηλεόραση αύριο,παντού καρδιές θα δείτε) ,είναι παράλληλα και η πιο κοινότυπη μέρα που ζούμε ετησίως.
Δεν ξέρω,αλλά εγώ όταν είμαι ερωτευμένη δεν περιμένω τις 14 Φεβρουαρίου για να γιορτάσω...εντάξει ίσως πάρω κανένα γλυκό.( για να φύγει η λιγούρα).

μήπως να ξεκολλάμε μ' όλο αυτό;


*Τώρα σκέφτεσαι πάλι. Ότι τα λέω αυτά επειδή είμαι μόνη. Υποσημείωση: Με τα μυαλά που κουβαλάω, και μόνη να μην ήμουν θα μου έφερναν δώρο και θα στραβομουτσούνιαζα.*

Φεύγω από τον Φλεβάρη λοιπόν.
Ας μείνει στο ντουλάπι του.