Πέμπτη, 20 Φεβρουαρίου 2014

Silenzio

Δεν ήξεραν που είχαν βρεθεί.
Είχαν απομακρυνθεί μακριά απ'την πόλη.
Αλλά δεν τους ένοιαζε και πολύ. Ήταν νέοι. Ήταν ερωτευμένοι. Ήταν μόνοι τους.
Ακόμη και στην άκρη της γης να βρισκόντουσαν, θα έμεναν εκεί. Μόνο αν ήξεραν ότι θα έχουν ο ένας τον άλλον.
εκείνη 20 χρονών είχε αφήσει το σπίτι της και τα δεσμά του. ζούσε χρόνια στο γυάλινο κόσμο που είχαν χτίσει οι γονείς της γύρω απ' αυτήν. Δεν ήταν θυμωμένη όμως μαζί τους. Τους καταλάβαινε. Ίσως και εκείνη μετά από είκοσι χρόνια να είναι έτσι. Τουλάχιστον μεγάλωσε μ΄ αγάπη. Πολλή αγάπη. Αλλά το πουλί άνοιξε τα φτερά του. Έπρεπε να τ' ανοίξει. Και το κλουβί άνοιξε απότομα τις πόρτες του όταν γνώρισε εκείνον.

Δεν ήταν πολύ μικρός. Σε λίγο καιρό θα έκλεινε τα 27. Δεν την ενδιέφερε και πολύ η διαφορά ηλικίας που είχαν. Δεν την ένοιαζε αυτό. Είχαν μία δική τους επικοινωνία. Τόσο έντονη. σχεδόν μαγική. Τον θαύμαζε. Τον θαύμαζε για την επιμονή του,για την τρυφερότητα του, για την ηρεμία που είχε και τόσο πολύ εκείνης της έλειπε,για την ασφάλεια που της παρείχε. Ξέρεις φοβόταν. Φοβόταν μη τον χάσει.Όταν ήταν δίπλα του ήταν ευτυχισμένη, ήρεμη. Ξεχνούσε τους φόβους της, τις ανασφάλειες τις. Καθετί που την βάραινε. Το μόνο που ήθελε ήταν η αγκαλιά του. Ή απλώς εκείνο το βλέμμα του. Εκείνο το βλέμμα που η ησυχία τα έλεγε όλα.
Ανέβασε απότομα το χειρόφρενο.
Την κοίταξε.
-'Έλα μαζί μου'.
-'Πού πάμε΄;
...-Δεν ξέρω ,όπου μας βγάλει.
Περπατούσαν ώρα. Το αυτοκίνητο ίσα που το διέκριναν.Δεν τους ένοιαζε... Βούλιαξαν στο βρεγμένο χώμα και τα σώματά τους καλύφθηκαν απ'τα λουλούδια.

την κοίταξε πάλι. Δεν της άρεσε να την κοιτάζουν στα μάτια. Ντρεπόταν. Αγχωνόταν. λένε πώς τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής. πώς απ'τα μάτια καταλαβαίνεις τα αισθήματα του άλλου. Αυτό φοβόταν λοιπόν..με τους ανθρώπους. δεν ήθελε να την κοιτάζουν. Ένοιωθε ευάλωτη. Αδύναμη.
Αυτή τη φορά όμως,ήθελε να του πει πολλά. Χωρίς να μιλήσει. Χωρίς να βγάλει άχνα. Σήκωσε το βλέμμα της και τον κοίταξε κι εκείνη. Γλυκά. Τρυφερά...

Ησυχία.
Silence.
Silencio.

Μία λέξη, σε τόσες γλώσσες.
Τελικά είχε πολλές φοβίες. Δεν της άρεσε η σιωπή. Ναι. Ούτε αυτό. Μάλλον φοβόταν μην εκτεθεί. Πολλές φορές όταν δεν  μιλάς λες πιο πολλά. Τα λόγια καλύπτουν πολλά. Και κυρίως συναισθήματα. Μαζί του δεν την ένοιαζε να μην μιλάνε.
Μπορούσε να κάθεται ξαπλωμένη μαζί του και να τον κοιτάει με τις ώρες. Μες στα μάτια. Χωρίς να μιλάει. Διαλύοντας τους φόβους της. Μαζί του γινόταν μια άλλη.
Ήθελε να ξέρει πόσο ερωτευμένη ήταν μαζί του.
... Πρέπει να κοιτούσαν ο ένας τον άλλον ώρα πολλή. Έβαλε ψύχρα. Χωρίς να μιλήσει,έβγαλε την ζακέτα του και της την έδωσε. Εκείνη όμως ήταν κατσουφιασμένη. Δεν ήθελε τη ζακέτα του.
Την κοίταξε πονηρά.
Γέλασε και την πήρε αγκαλιά.
Και κοιμήθηκαν όλο το βράδυ έτσι.
Μόνοι. Αγκαλιά με την αγάπη τους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου