Σάββατο, 7 Ιουνίου 2014

Στον Σταθμό

Βίαιοι αποχωρισμοί.


Περίμενε,πότε θα φανεί.
Του είχε υποσχεθεί πώς σε 2 μέρες θα ήταν εκεί. 
Έχουν περάσει τέσσερις. Αυτός ακόμη εκεί.
Κουλουριασμένος στην καρέκλα του,παίζοντας με τα δάχτυλά του.
Ήταν ιδρωμένα. Δεν μπορούσε να ηρεμήσει.
...ακούστηκε ένας ήχος. Οι ράγες του τρένου ήταν.
Ερχόταν,σκέφτηκε.Το τρένο ήρθε και δεν ήταν το μόνο.
Ερχόταν κάθε μέρα. Εκείνη όμως,όχι.
Δεν θα περίμενε άλλο,σκέφτηκε.
Σηκώθηκε,γύρισε την πλάτη του κι έφυγε.
''Τι βίαιοι οι αποχωρισμοί στους σταθμούς'',σκέφτηκε & γέλασε ειρωνικά.
Δεν θα την έβλεπε ποτέ ξανά,ακόμη κι αν το ήθελε.
Φεύγοντας πάτησε την στοίβα απ'τα αποτσίγαρα που είχε αφήσει και άνοιξε τις παλάμες του.
Η φωτογραφία της έπεσε.Εκεί. Στον σταθμό.
Να περιμένει το επόμενο τρένο.

    ***************************************
Κατέβηκε απ'το τρένο. Ήταν χαρούμενη. Επιτέλους έφτασε.
Είχε δύο μήνες να τον δει. Της είχε λείψει. Το βλέμμα του,η αγκαλιά του,τ' άγγιγμα του.
Είχε κόσμο.
Δεν μπορούσε να τον δει. Άρχισε να τρέχει .Να κοιτάει ανυπόμονα απ'εδώ και απ΄εκεί.
Θα φόραγε εκείνο το μπλε σακάκι. Ήταν σίγουρη. Έτσι τον είχε γνωρίσει.
Δεν τον έβλεπε πουθενά. Θα έρθει ,όμως σκέφτηκε. Έπρεπε να έρθει. Έπρεπε να του εξηγήσει.
Δεν είχε φύγει μακριά του,επειδή το ήθελε...
...περίμενε για λίγες ώρες εκεί. κάτω απ'το μεγάλο ρολόι. Μήπως ξέχασε ότι θα ερχόταν σήμερα;
Όχι.Όχι. Αποκλείεται. Του είχε στείλει εκείνο το τηλεγράφημα. Του το 'χε πει.
....''Έφυγε μην περιμένεις άδικα''.
Της ήταν γνώριμη η φωνή αυτή. 
Δεν γύρισε, όμως να κοιτάξει ,να μιλήσει, να κλάψει.
Το ήξερε και η ίδια πώς δεν θα τη συγχωρούσε. Κι ας ήλπιζε για τ'αντίθετο.
Κοίταξε το μεγάλο ρολόι του σταθμού.
Καταραμένο ρολόι. Στέκει εκεί αγέρωχο περιμένοντας τρένα,ζωές,ελπίδες & ταξίδια.
Ήταν επτά.
Καιρός να γυρίσει πίσω.