Δευτέρα, 20 Απριλίου 2015

Στην Αναμονή

Το κοιτάζω.Πεταμένο πάνω σ'εκείνο το τραπέζι. ''Ήσυχο'' εδώ και μέρες...
( έτσι νόμιζε,η νεαρή κυρία).
(*πολύ παραποιημένο*)
Δίπλα του τα γράμματα που συνήθιζες να μου γράφεις.
Σκόρπια χαρτιά, σκόρπιες λέξεις...κανά δυο ''Σ' Αγαπώ'' που και που.
Τα διαβάζω και περιμένω.
(...Τα χέρια της τρέμουν).

-Περιμένω τόση ώρα,γαμώτο! Αυτόν τον καταρραμένο ήχο που όσο ήμασταν μαζί φάνταζε ως η πιο γλυκιά μελωδία του κόσμου.
(....βήματα έντονα & γρήγορα στο χώρο.Μουρμουρίζει δυνατά).

-<<Ξέρεις ,αν μ' έβλεπες θα γελούσες. Θα γέλαγες με την ανυπομονησία μου. Θα χαμογελούσες μ'αυτή τη λαχτάρα που με κάνει να μοιάζω με παιδί>>.
(...τα βήματά της γίνονται όλο και πιο έντονα. Κοιτάζει προς το τραπέζι.
Στέκεται).

Τί περιμένεις;   -Δεν θα σε πάρει!
(Ξεσπά σε κλάματα).

-<<Βούλωστο, γαμώτο! Θα το κάνω κομμάτια,να μη το βλέπω...αλλά αν πάρει>>;
(Ηρεμεί.Πάει και κάθεται δίπλα του,σ'εκείνην την καρέκλα που είχαν βάψει μαζί).

Πάρ'τον εσύ.Άντε!

(το πιάνει διστακτικά.Κι αρχίζει να γυρνάει έναν έναν τους αριθμούς στο καντράν. Θυμάται τον αριθμό του,καλύτερα κι απ΄το δικό της. Το κλείνει απότομα.Φοβάται. Προσπαθεί και πάλι.Δεν ακούγεται τίποτα. Ούτε καν εκείνος ο εκνευριστικός ήχος που σου σφίγγει το στομάχι).

Είσαι ηλίθια,της λέει εκείνο περιπαικτικά.

Η νεαρά κυρία, τα παρατάει.
Το τηλέφωνο ήταν χαλασμένο. Τελειωμένο προ πολλού.

Σαν εμάς..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου