Κυριακή, 3 Μαΐου 2015

Θυμάσαι;



Θυμάμαι εκείνα τα βράδια που μ'έπαιρνες από το χέρι.
Το κράταγες σφιχτά.Τόσο που ένιωθα τα δάχτυλά μου να
μελανιάζουν.
Θυμάμαι το πάρκο που πηγαίναμε και ξαπλώναμε.
Τη νύχτα πάντα. Κάτω από εκείνο το δέντρο που είχαμε
χαράξει με τα ονόματα μας.
Εκεί σ'έβρισκα όταν τσακωνόμασταν.
Εκεί μ'έβρισκες να γράφω και να κλαίω μόνη μου...

Θυμάσαι;
Ένα βράδυ είχαμε καθίσει & μετρούσαμε τ'άστρα.
Όποιος μέτραγε τα περισσότερα χωρίς να χάσει την σειρά του
θα κέρδιζε από ένα φιλί τη φορά.
Με κέρδιζες,πάντα.
Μούτρωνα,πείσμωνα,αλλά πάντοτε έχανα τη σειρά μου.
Για να κερδίσω τ'άπειρα φιλιά σου.
Εκεί κάτω απ'το δέντρο μας.
Αγκαλιά.

Παρέα με τ'άστρα.
Παρέα με τον δικό μας ουρανό.

2 σχόλια:

  1. Ιδιαίτερη η ηλεκτρονική εκδοχή σας. Και η προμετωπίδα σας προσδίδει μία τριμερή ακρογιαλιά στη φαντασία του εκάστοτε αναγνώστη σας.
    Και το κείμενό σας διαβάζεται και με αλλαγή των ρηματικών τύπων.

    Γιάννης Πολιτόπουλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πάρα πολύ για την κριτική!:)
      *η αλήθεια είναι ότι τώρα το κατάλαβα ότι βγαίνει κάτι & με αλλαγές ρημάτων.
      Κι είναι ενδιαφέρον πολύ :)

      Διαγραφή