Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2015

Ιστορίες 2 πικραμένων εραστών

Αυτή



Τα βράδια κοιμόμαστε μαζί! 

Ακόμη και τώρα. 
Πάντα είσαι χωμένος κάτω από τα σεντόνια μου, δίπλα απ'το μαξιλάρι μου, αριστερά!

Ακούω την ανάσα σου, μυρίζω το άρωμά σου, νιώθω τα παγωμένα σου πόδια να ακουμπούν τα δικά μου.
Ακούω τη φωνή σου να γκρινιάζει κάθε φορά που σου παίρνω το σεντόνι, και γελώ πονηρά...
Πάντα ξύπναγες πρώτος τα πρωινά..
Σηκωνόσουν, και στις μύτες των ποδιών σου 
πήγαινες να κλείσεις τις κουρτίνες. Ήξερες πόσο γκρινιάρα γινόμουν, όταν με χτύπαγε το φως.
Πότε,δεν έμαθες όμως ότι πάντα σ'έβλεπα.
Άνοιγα τα βλέφαρά μου σιγά σιγά
και χαμογελούσα. Ήμουν ευτυχισμένη.
Μου άρεσε που με φρόντιζες.
Τώρα,ξαπλωμένη στο ίδιο κρεβάτι, στα ίδια σεντόνια,
νοσταλγώ το χάδι σου, το φιλί σου και
περιμένω πότε θα έρθεις να
κλείσεις τις κουρτίνες
και να γεμίσεις 
το χώρο δίπλα μου.


Πέρασε καιρός,και δεν υπάρχει μέρα που δεν θα κλείσω σφιχτά τα μάτια μου τα πρωινά.
Το φως, μου τρυπάει τα μάτια...

-Θες καφέ;
Συνήθως μου τον φέρνεις εσύ,ξέρω.
Αλλά δεν είναι καιρός πια να σε φροντίσω κι εγώ;

Μ'εκνευρίζει ο ήχος της μηχανής,το ξέρεις;
Χτυπάει δυνατά μες στο κεφάλι μου
& το γεμίζει σκέψεις.

Η λαχανί κούπα είναι δική σου.
Σήμερα θα πιω ,όμως εγώ καφέ εδώ.

-Έτοιμος.

Οι ώρες περνούν.
Ο καφές,εκεί! Πάνω στον πάγκο της κουζίνας.

Που είσαι;
Είναι πολύ γλυκός, για μένα στο έχω πει;