Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2015

Ιστορίες 2 πικραμένων εραστών.

Αυτός


Στο κομοδίνο δίπλα του,ένα πακέτο τσιγάρα (* τα τσιγάρα της*) ,ένα μπουκάλι ουίσκι και μία στοίβα με τετράδια. Άδεια,όμως. Γεμάτα μ'ενοχλητικές ευθείες γραμμές που περιμένουν ανυπόμονα
το μολύβι του να τις αγγίξει. Να τις γεμίσει με τις σκέψεις του.. 
Γίνεται να μην έχει κάτι να πει;
Να γράψει;  
Όχι,είχε πολλές ιστορίες να εξομολογηθεί. Τόσες πολλές που οι σελίδες δεν θα άντεχαν το φορτίο τους. Θα βούλιαζαν. Εκείνος,όμως δεν είχε το κουράγιο να το κάνει. Ήξερε ότι εάν το έκανε θα ξετυλίγονταν ένα κουβάρι αναμνήσεων που τον τρόμαζαν. Θα έγραφε πάλι για εκείνη. Και ήδη της είχε γράψει πολύ. Κι ας μην διάβασε εκείνη ποτέ τίποτα...
Τα βράδια έπινε και έγραφε για εκείνην. Τα πάντα είχαν ποτίσει απ'την μυρωδιά της και δύσκολα μπορούσε να αντισταθεί. Αλλά,αυτή τη φορά θα το κάνει. Δεν θα της ''γράψει''.


Την είχε αφήσει εκείνο το πρωινό.
Όχι επειδή δεν την αγαπούσε.
Την αγαπούσε σαν τρελός.
Αλλά όταν ζεις τον έρωτα στα όριά του, οτιδήποτε λιγότερο σου φαίνεται μικρό.
Έβλεπε μέρα με την μέρα να γκρεμίζεται το όνειρό του.
Αυτή,ήταν το όνειρό του.
Ίσως γι'αυτό να έκλεινε τόσο σφιχτά τα μάτια του πριν κοιμηθεί. Για να μείνει για πάντα χαμένος...
Μέχρι που όλα άρχισαν να διαλύονται. Σιγά σιγά. 
Και τα ερείπια, γαμώτο, ήταν πολλά..
Εκείνο το πρωινό που έφυγε ,βρήκε το θάρρος να ρίξει εκείνος τον τελευταίο δυναμίτη . Χωρίς ούτε ένα αντίο, έτρεξε και είδε τους τοίχους να γκρεμίζονται έναν έναν. Κι εκείνην να βυθίζεται στο κρεβάτι της. Στο κρεβάτι τους.
Τίποτα πια δεν θα ήταν το ίδιο.

Οι καρδιές τους, όμως ήταν δυνατές και 
χτυπούσαν σαν τρελές ακόμη και κάτω απ'τα χαλάσματα.

Κάτω απ'όλα αυτά τα ερείπια κρύβονταν οι καρδιές των δύο αυτών εραστών,
πλακωμένες απ'το βάρος ενός έρωτα που δεν μπορούσε να αντέξει άλλες εκρήξεις!

....... 

Από παιδιά μας έλεγαν να ονειρευόμαστε.
Κι εμείς γεμίζαμε την καρδιά μας και το μυαλό με ηλίθιες ελπίδες και όνειρα ακατόρθωτα.

Μας έμαθαν να κάνουμε όνειρα,
αλλά ποτέ κανείς δεν μας έμαθε να ζούμε χωρίς αυτά.

Κι εκείνος φοβόταν να ζήσει χωρίς...
αυτήν.


1 σχόλιο:

  1. Λίγο πριν την αρχή του Φθινοπώρου. Μία λέξη, η λέξη «αγαπιούνται» τους συνάντησε και τους δύο και τους διαβεβαίωσε πως αν της επιτρέψουν να ενσαρκωθεί στη συναισθηματική ακρογιαλιά της ένωσής τους, τότε θα ενωθούν διά των χαμόγελων μιας άφατης ευτυχίας.

    Γιάννης Πολιτόπουλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή