Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Δεκέμβριος, 2015

Ειρήνα|Όνειρα

Εικόνα
Το ίδιο όνειρο και σήμερα.
Σκοτάδι και ο ήχος μόνο των γλάρων πάνω από τη λίμνη.
Στο κέντρο εγώ. Ήρεμη, με τα μάτια κλειστά, επιπλέω μ' ένα πονηρό χαμόγελο.
Δεν κουνιέμαι, τ' άκρα μου, δείχνουν παγωμένα. Μουδιασμένα. Νεκρά.
Γύρω μου, άπλετο φως. Θαρρείς πώς κάπου εκεί βρίσκεται κρυμμένος ένας προβολέας.
Η ώρα περνάει και δεν συμβαίνει τίποτα,όμως. Μέχρι που οι γλάροι σταματούν να μιλούν και το φως αρχίζει να τρεμοσβήνει....
Ε,λοιπόν, σ'αυτό το σημείο, πάντα ξυπνάω. Και πάντα χάνω το τέλος...
Άνοιξη
Στα όνειρά μου βλέπω ότι χορεύουμε μαζί. Βαλς. -ξέρω πώς είσαι-  αλλά δεν θα στο πω.Μυστικό! Χορεύουμε στο σπίτι μας,αγαπημένε μου. Στην οδό Στάραγια Μπασμάναγια.  Εγώ είμαι ,πάντα ξυπόλυτη μ'εκείνο τ'άσπρο φόρεμα που σ'αρέσει. Δεν ξέρω να χορεύω καλά. -Θα σου μάθω εγώ- μου λες. Κι εγώ σκαρφαλώνω πάνω σου, σ'αγκαλιάζω σφιχτά κι ας μην πρέπει, γιατί φοβάμαι, ότι θα ξυπνήσω και θα σε χάσω. Στον Άγνωστο ''Χ''

Οι Τρεις Αδερφές- Άντον Τσέχωφ

Εικόνα
Πάντα ήμασταν ενωμένες. Δεν μοιάζουμε. Η Όλια, ήταν πάντα, η μαμά της υπόθεσης. Ποτέ, όμως δεν μ'ανάγκασε να κάνω τίποτα που δεν θέλω. Η Μάσα, ατίθαση, ακολουθεί την καρδιά της. Κι ας σκοντάφτει καμιά φορά.
Εγώ;Εγώ, γράφω, ονειρεύομαι, αλλά ποτέ δεν λέω τίποτα σε κανέναν. Ούτε στον Αντρέι.
Μόνο εσύ, ξέρεις.

Ο Αντρέι δεν κοιμάται πια τα βράδια. Τον ακούω. Γυρίζει και στριφογυρίζει από δωμάτιο σε δωμάτιο ως αργά. Την αποφεύγει. Όταν παίζει στο βιολί, εκείνο το κομμάτι, δεν μπορώ να μη κλάψω. Είναι σαν ν΄ ακούω τη ψυχή του. Κάποτε ήτανερωτευμένος. Τον θυμάμαι πριν μερικά χρόνια. Ήταν χαρούμενος, είχε όνειρα. Τώρα δεν ελπίζει για τίποτα. Καταστράφηκε. Συμβιβάστηκε.Και η Μάσα είναι ερωτευμένη. Κι όμως, ούτε αυτή είναι χαρούμενη. Κάποτε, φανταζόμουν ότι ο έρωτας μόνο χαρά μπορεί να σου δώσει. Κι όμως.  Χάνεσαι στα συναισθήματά σου. Τρελαίνεσαι. Θέλεις δεις, να νιώσεις,να αισθανθείς,να γευθείς τα πάντα. Δεν ξέρεις, όμως τι κάνεις. Ορμάς ,ανεξέλεγκτα, λες και κάποιος σου έδωσε ένα κουτί με…