Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017

Για τη Φαίδρα


Ήρθε ο καιρός που πήρα εκείνη την απόφαση που δείλιαζα να πάρω.
Κι ας ήταν συνέχεια στο μυαλό μου. Κι ας το ένιωθα.
Το μυαλό έβρισκε συνέχεια κάθε λεπτό και στιγμή, διεξόδους.
Σαν μια θηλιά που υπήρχε,που ένιωθα ότι μου πνίγει το σώμα και το μυαλό,κι εγώ απέφευγα.
Η θηλιά, όμως στένεψε. Δεν έχει άλλα περιθώρια πια.
Όσο κι αν εγώ προσπαθώ να την ανοίξω.
Τελείωσε.Έφτασε η ώρα του πνιγμού.
Που τόσο καιρό εγώ φοβόμουν.

•••

[Που να φανταστώ ότι ο θάνατος θα είναι η λύτρωση μου;

Η σωτηρία μου από τον έρωτα που μου σκλάβωσε τα σωθικά].



[πιο καλό μού εφάνη να σκοτωθώ..Ιππόλυτος,Ευρυπίδης]

Το τέλος ήρθε.
Και πρέπει να φανώ γενναία πια.
Δεν θέλω. Αλλά βαρέθηκα το βασανιστήριο αυτής της αναμονής.
Τόσο καιρό ήλπιζα σ'αυτήν. Κι ας ήταν πιο αβέβαιο από ποτέ.


•••

Στον άνθρωπο αρέσει η ελπίδα. 
Κι ας ξέρει τις πιο πολλές φορές ότι δεν πρόκειται να έρθει.


•••

Κι εγώ το ήξερα.
Αλλά ήλπιζα.


Γιατί είμαι άνθρωπος.
Δειλός και ανόητος.

γι'αυτό.




29.12.16
Η ''Φαίδρα'' πήρε την απόφασή της.

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

Ανασκόπηση

2016 [ Οκτώβρης]

5 Οκτωβρίου

Ένας κύκλος έκλεισε εκείνο το πρωινό. Δεν συγκινήθηκα, δεν έκλαψα, δεν ένιωσα απέραντη ευτυχία ,που ίσως, άλλοι συνάδελφοι, να ένιωσαν. Θυμάμαι το όνειρο που είχα δει πριν πέντε χρόνια.Την 1η μέρα στη σχολή, την εγγραφή, το άγχος για τα φοιτητικά τα χρόνια, για το αν θα κάνω παρέες, αν θα τελειώσω ποτέ. -Τότε όλα φαίνονταν βουνό-.  Το 2016, σηματοδότησε το τέλος, γι'αυτό το κεφάλαιο στη ζωή μου. Πλέον, δεν θα παίρνω το 608 να ανεβαίνω στου Ζωγράφου , κι ούτε πια θα πηγαίνω για μάθημα (όταν πήγαινα), και τα τσιγάρα έξω από τα αμφιθέατρα τέρμα, και η ανηφόρα από την πύλη που μ' έκανε να νιώθω γριά, κομμένη κι αυτή, και οι πολιτικές συζητήσεις και τσαντίλες στις εκλογές,κομμένες κι αυτές, και το άγχος και οι εξεταστικές,
τέλος.

επίσημα πια, είμαι αρχαιολόγος. Δεν ήταν αυτό που ονειρεύτηκα- απόλυτα-, αλλά όχι δεν είναι ακόμη ένα χαρτί που θα κρεμαστεί στον τοίχο. Έμαθα πολλά εκεί μέσα, γέλασα,έκλαψα, ερωτεύτηκα,γνώρισα ανθρώπους.
κι αυτά δεν τα ξεχνώ.

 6 Οκτωβρίου
18.8.2010 (δεν ξέρω τι πάει να πει θέατρο…Όνειρα; Φαντασίωση, που θα μείνει για πάντα στο συρτάρι; Ονειρεύομαι να παίζω στην σκηνή, να διαβάζω ρόλους..).

Και τελικά όλα περνάνε τόσο γρήγορα, κι όλα αλλάζουν τόσο γρήγορα! 
............................................................................................................
2017.
Τα όνειρα τρέχουν. Προς την σωστή κατεύθυνση πια. 
Καλή χρονιά, λοιπόν, με υγεία και με τ'όνειρά μας αγκαλιά.