Για τη Φαίδρα


Ήρθε ο καιρός που πήρα εκείνη την απόφαση που δείλιαζα να πάρω.
Κι ας ήταν συνέχεια στο μυαλό μου. Κι ας το ένιωθα.
Το μυαλό έβρισκε συνέχεια κάθε λεπτό και στιγμή, διεξόδους.
Σαν μια θηλιά που υπήρχε,που ένιωθα ότι μου πνίγει το σώμα και το μυαλό,κι εγώ απέφευγα.
Η θηλιά, όμως στένεψε. Δεν έχει άλλα περιθώρια πια.
Όσο κι αν εγώ προσπαθώ να την ανοίξω.
Τελείωσε.Έφτασε η ώρα του πνιγμού.
Που τόσο καιρό εγώ φοβόμουν.

•••

[Που να φανταστώ ότι ο θάνατος θα είναι η λύτρωση μου;

Η σωτηρία μου από τον έρωτα που μου σκλάβωσε τα σωθικά].



[πιο καλό μού εφάνη να σκοτωθώ..Ιππόλυτος,Ευρυπίδης]

Το τέλος ήρθε.
Και πρέπει να φανώ γενναία πια.
Δεν θέλω. Αλλά βαρέθηκα το βασανιστήριο αυτής της αναμονής.
Τόσο καιρό ήλπιζα σ'αυτήν. Κι ας ήταν πιο αβέβαιο από ποτέ.


•••

Στον άνθρωπο αρέσει η ελπίδα. 
Κι ας ξέρει τις πιο πολλές φορές ότι δεν πρόκειται να έρθει.


•••

Κι εγώ το ήξερα.
Αλλά ήλπιζα.


Γιατί είμαι άνθρωπος.
Δειλός και ανόητος.

γι'αυτό.




29.12.16
Η ''Φαίδρα'' πήρε την απόφασή της.

Σχόλια

  1. Πολύμορφη πια η ηλεκτρονική εκδοχή του λόγου σας. Ενός λόγου που θυμίζει την ανάμειξη ενός μονολόγου στη διαλογική αναζήτηση του πνεύματος και της ψυχής σας.

    Γιάννης Πολιτόπουλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Αποσπάσματα

Ανασκόπηση