Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

Απολογία


Κουράστηκα. Βαρέθηκα τα ''κατηγορώ'' μου, που με χτυπάνε αλύπητα σαν σφαίρες στην καρδιά.Πληγώνω τον εαυτό μου κάθε μέρα. Με κρύβω,πίσω από μουσαντένια προσωπεία. Βρίσκω δικαιολογίες συνέχεια. Καμία για μένα. Το θύμα, είσαι πάντα εσύ. Κι εγώ απέναντι σου.|Ένοχη|


Έσφαλα κύριε Δικαστά.



Ξέχασα τα παράθυρα ανοιχτά.
Το μάτι αναμμένο. | Κάηκα |

Προσπάθησα να τα κλείσω. Αλλά εσύ μπήκες σαν σίφουνας μέσα.Και τα δικά
μου παράθυρα, δεν είναι από αλουμίνιο | μακάρι να ήταν |

Είναι ξύλινα.
Τα έφαγε το σαράκι και ξάφνου τρύπωσες εσύ. Προσπάθησα να τα κλείσω,μα..

-Δικαιολογίες! Ψεύδεται. 
Πάλι θέατρο παίζει.

κι άλλα ''κατηγορώ''

•••


- ΌΧΙ! Προσπάθησα να γίνω καλή ηθοποιός,μα δεν τα κατάφερα. Κυνήγησα πολύ τον πρώτο ρόλο. Δεν μίλησα. Και ο δεύτερος, καλός ήταν, σκέφτηκα. Σαν θεατρικού έργο. Ήμουν ο δεύτερος ρόλος.Νόμιζα ότι θα ήταν εύκολο. 

-Μα είστε κουτή!

-Φυσικά και είμαι. Οι δεύτεροι ρόλοι, είναι οι πιο δύσκολοι. Κουβαλάνε, ενδόμυχα, άλλα φορτία. 
Το δικό μου φορτίο, ξεχείλισε πια...κάλπικες ελπίδες. Προσπάθησα να το σηκώσω. αλλά ήμουν σακατεμένη πια. Κουράστηκα να είμαι ο δεύτερος ρόλος. Πρώτη θέλω να είμαι. Να γεμίζω εγώ την ''σκηνή'' σου. Με σένα στο βάθος της ''πλατείας''.
Να ''παίζω'' μόνο για σένα...
..δίχως ''μουτζούρες'' στο σενάριο.

Έσφαλα 

•••


[Για την Γεωργία]

1 σχόλιο:

  1. Η διαπάλη

    Στη διαδοχή μιας ανεξίτηλης σειράς γεγονότων η Μαρία Χ. προσπέλασε το πιο κρίσιμο σημείο καμπής του πολυδιάστατου συναισθηματικού της κόσμου. Γιατί η Μαρία Χ. ενυπάρχει πάντα στη σκέψη πολλών ανθρώπων ακόμη κι αν εκείνοι το αρνούνται. Άλλωστε η ίδια η Μαρία Χ. συνιστά μία ψυχική μοναδικότητα, η οποία μπορεί κι εκφράζεται με ποικίλους τρόπους. Διότι δεν είναι η ίδια μία σταγόνα στον ωκεανό των συναισθημάτων αλλά είναι η ίδια ο πιο ατόφια γαλάζιος συναισθηματικός ωκεανός.

    Γιάννης Πολιτόπουλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή